Հիսուսի ոտքերի մոտ

Ժամանակի մասին

2012-02-12T13:27:00.002+04:00

Նա, ով ոչինչ չի անում, ոչ մի բանի համար ժամանակ չունի:

****************

Մեր օրերը միանման ճամպրուկներ են, նույն չափի, բայց որոշ մարդիկ ավելի շատ բան են տեղավորում դրանց մեջ, քան մյուսները:

*****************

Վատ լուր` ժամանակը թռչում է: Լավ լուր` օդաչուն դու ես:

*****************

Երբեք վատնված չէ աղոթքով անցկացված ժամանակը:

Երբ չգիտեմ թե ինչ եմ խնդրում

2012-01-26T08:33:00.003+04:00

«Դուք չգիտեք, թե ինչ եք խնդրում» (Մատթ. 20:22):

Հովհաննեսին և Հակոբոսին ուղղված խոսքերը Տերը ինձ էլ է ասում. «Դու չգիտես, թե ինչ ես խնդրում»: Բազմիցս տեսել եմ, որ չգիտեի, թե ինչ եմ խնդրում և փառք Տիրոջս ով գիտեր, թե ինչ եմ խնդրում ու դրա համար չտվեց խնդրածս: Երբ Տերն աղոթքներիս «ոչ» է ասում, հաստատ իմանամ, որ ես չգիտեի, թե ինչ եմ խնդրում:

Ինչ լավ է, որ իմ որոշ աղոթքներ դրական պատասխան չեն ստացել:

Ու՞մ հարցնեմ

2011-12-15T15:11:00.000+04:00

«Ժողովուրդը իր Աստուծոյն պիտի չհարցնէ՞» (Ես. 8:19)

Ճարտասանական այս հարցը ինձ հիշեցրեց ամեն բանի համար Տիրոջից խորհուրդ և առաջնորդություն խնդրելու կարևորության մասին: Ճիշտ է, համատեքստում հարցը ուղղված է նրանց, ովքեր մարդկանց առաջարկում են իրենց հարցերով դիմել վհուկներին: Մենք, բնականաբար, երբեք չենք դիմի վհուկներին, բայց երբեմն մոռանում ենք, որ կա Մեկը, ում կարող ենք ամեն բան հարցնել մտահոգվելու փոխարեն: Մտքիս մեջ շատ հարցեր կան, դրանք այնտեղից պետք է հանել և տանել Տիրոջ մոտ: Ժողովուրդը իր Աստծուն պիտի չհարցնի՞. Տերը պատվիրեց այս հարցը տալ նրանց, ովքեր առաջարկում էին վհուկներին դիմել: Այսօր այս հարցը ինձ համար էլ է հնչում: Այս հարցը իմ հարցերի պատասխանն է: Երբ նեղություններն ու մտահոգությունները ամեն կողմից շրջապատում են ինձ և սատանան փորձում է համոզել, որ չեմ գտնի ինձ հուզող հարցերի պատասխանները, ասեմ. «Հռիփսիմեն իր Աստծուն պիտի չհարցնի՞»: Այո, հենց Նրան պիտի հարցնեմ:

Հարմար պահեստ ամենաթանկ գանձիս համար

2011-09-22T21:38:00.001+05:00

«Իր Աստծո օրենքն իր սրտի մեջ է, և նրա քայլերը չեն սայթաքելու» (Սաղմոս 37:31):

Նրա քայլերը չեն սայթաքելու. խոստումը նրանց համար է, ովքեր Աստծո Խոսքը դրել են ճիշտ տեղում` սրտի մեջ: Աստծո Խոսքի համար լավագույն պահեստը սիրտն է: Հայտնի` Սաղմոս 119:11 համարն ասում է, որ Աստծո Խոսքը սրտում պահողը չի մեղանչում: Նույն սաղմոսում տեսա, որ Աստծո օրենքը սիրողները խաղաղություն ունեն: «Քո օրենքը սիրողները մեծ խաղաղություն ունեն և ոչ մի բան չի գայթակղեցնելու նրանց» (Սաղմոս 119:163): Իսկ Սաղմոս 40:8 համարում տեսնում եմ, որ Աստծո օրենքը սրտի մեջ պահողի համար Աստծո կամքը կատարելը հաճույք է և բերկանք. «Քո կամքը կատարելը իմ բերկրանքն է, ով իմ Աստված, այո, Քո օրենքն իմ սրտում է»: Եթե Աստծո Խոսքը սրտիս մեջ է, Նրա կամքը կկատարեմ հրճվանքով, ուրախությամբ, ոչ թե դժկամությամբ: Եսայի 51:7 համարում Տերը դիմում է նրանց, ովքեր Իր օրենքը պահում են իրենց սրտում. «Լսեցեք ինձ, ով արդարություն ճանաչողներ, ով ազգ որ Իմ օրենքն ունես սրտումդ, մի վախենաք մարդկանց նախատինքից ու նրանց բամբասանքից մի զարհուրեք»:
Այս համարները կարդալով հասկացա, որ նա ով Աստծո Խոսքը պահում է ճիշտ տեղում` սրտի մեջ,
1. Նրա քայլերը ճիշտ են` չի սայթաքում:
2. Նրա գործերը ճիշտ են` չի մեղանչում:
3. Նրա հոգեվիճակը ճիշտ է` խաղաղություն ունի:
4. Նրա վերաբերմունքը Աստծո կամքը կատարելու հանդեպ ճիշտ է` հաճույք է ստանում դրանից:
5. Նրա արձագանքը բամբասանքի առարկա դառնալիս ճիշտ է` չի վախենում:
Եվ նրանք, ովքեր գիտեն այս ճշմարտությունը, ճիշտ որոշում կընդունեն` պահել Աստծո Խոսքը սրտի մեջ: Եվ դրա համար լավ է սուրբգրային համարներն անգիր սովորելը, խորհրդածել դրանց շուրջ, աղոթել դրանց վերաբերյալ: Դա ինձ քաջալերում է կանոնավորապես մենիկ պահեր ունենալ Տիրոջ Խոսքի շուրջ խորհրդածությամբ ու աղոթքով: Ու դրա համար լավագույն ժամանակը առավոտն է: «Լուսաբացից առաջ արթնացա ու Քեզ կանչեցի, ես Քո Խոսքին հուսացի» (Սաղմոս 119:147): «Տեր, առավոտյան լսիր իմ ձայնը, առավոտյան պատրաստ կլինեմ Քեզ համար ու կսպասեմ» (Սաղմոս 5:3): Առավոտյան պաշտամունքի համար պետք է պատրաստ լինել: Պետք է պատրաստ լինեմ Տիրոջը ամեն առավոտ հանդիպելու: Բավական չէ ունենալ միայն պատրաստ գրասեղան` Աստվածաշունչ, համաբարբառ, խաչաձև հղումներ, աղոթքի օրագիր, երգարան, նոթատետրեր, գրիչներ և այլն: Պետք է ավելի խորը պատրաստություն.
1. Սրտի պատրաստություն. պետք է սիրտս պատրաստ լինի ընդունելու Աստծո Խոսքը, լցված լինի գոհությամբ, սրտանց զղջամ այն ամենի համար, ինչ Տիրոջը հաճելի չի:
2. Մտքի պատրաստություն. թող միտքս կենտրոնացած լինի Աստծո Խոսքի վրա, ազատ լինեմ թափառող մտքերից:
3. Կամքի պատրաստություն. հոժար լինեմ կամքս Տիրոջ կամքին ենթարկելու, թողնեմ իմ սեփական փափագներն ու ձգտումները:
Քանի որ ճաշակել եմ ամեն առավոտ Տիրոջը հանդիպելու օրհնությունները, երբեք բաց չթողնեմ առավոտյան պաշտամունքներս: Իսկ եթե այնքան զբաղված եմ, որ ժամանակ չե՞մ գտնում դրա համար… Աստծո Խոսքը չի պատվիրում ժամանակ գտնել, այլ ժամանակ… գնել: Աստված յուրաքանչյուրիս օրական 24 ժամ է տվել, և ոչ ոք չի կարող գանգատվել ժամանակի պակասից: Եթե սաղմոս սովորելու փոխարեն ժամանակս վատնում եմ ֆոտոշոփում, եթե զարթուցիչն անջատում եմ ու շարունակում քնել մինչև ժամը յոթը, եթե թանկագին րոպեներ եմ կորցնում օդնոկլասնիկիում, չպետք է գանգատվեմ ժամանակի պակասից: Պետք է ետ գնեմ այն թանկագին ժամանակը, որ վատնել եմ: Ժամանակը պարգև է Աստծուց և երբ ժամանակս տալիս եմ Աստծուն, տալիս եմ միայն Իր տվածը: Ամեն օր Տիրոջս հետ անցկացրած ժամանակը պետք է լինի առաջնահերթություն: Ուզում եմ կրկնել սաղմոսերգուի հետ. «Որքան եմ սիրում Քո օրենքը, սա է իմ մտածմունքը ամեն օր» (Սաղմոս 119:97) և աղոթել. «Ով Աստված, Դու ես իմ Աստվածը, վաղ առավոտից ես Քեզ եմ փնտրելու…» (Սաղմոս 63:1): Նրա Խոսքը իմ ամենաթանկ գանձն է և ես ուզում եմ այդ գանձը պահել ամենահարմար պահեստում` սրտիս մեջ:

Խորհրդածություն և կրակ

2011-07-14T23:22:00.002+05:00

«Մինչ մտորում էի, կրակ բռնկվեց, այն ժամանակ խոսեցի լեզվովս»: (Սաղմոս 39:3):

Այս համարը բազմիցս տեսել եմ իմ կյանքում. երբ մտորել, խորհրդածել եմ Աստծո Խոսքի շուրջ, Նրա ողորմության և գործերի մասին, կրակ է բռնկվել սրտիս մեջ, ու բացվել է լեզուս` Նրան փառաբանելու: Հոգևոր խորհրդածությունը սիրտը պատրաստում է աղոթքի համար: Աղոթքս կլինի միայն բառերի շարան, եթե սիրտս չխորհրդածի Աստծո Խոսքի գեղեցկության, իմաստության, խորության, Նրա սիրո անսահմանության, աննման սրբության մասին: Դավիթը սկսեց աղոթել, երբ մտորելու ժամանակ կրակ բռնկվեց սրտում: Երբ մտածում եմ Աստծո Խոսքի մասին, աղոթքը լինում է ինքնաբուխ, հաղթական կյանքը` հեշտ, նեղության մեջ մխիթարություն եմ ստանում:

Հոգևոր խորհրդածությանը խանգարում է ոչ միայն ծուլությունը, այլև չափազանց զբաղվածությունը: Մարդը կարող է այնքան զբաղված լինել հոգևոր ծառայությամբ, որ ժամանակ չգտնի Տիրոջ ներկայության մեջ լուռ խորհրդածելու: Անթիվ օրհնություններ է բերում խորհրդածությունը: Եթե մշտապես մտածեմ Աստծո հավիտենական սիրո մասին, չեմ տխրի, երբ մարդկանց սերն այնքան փոփոխվող է, եթե մտածեմ մեղքի վտանգների մասին, այն մասին, որ դա խզում է Տիրոջս հետ հաղորդակցությունը, կկարողանամ հաղթել մեղքին, եթե մտածեմ ժամանակի կարճության մասին, Одноклассники-ում ժամանակս չեմ վատնի, եթե խորհրդածեմ դժոխքի և երկնքի մասին, գոհությամբ կլցվի սիրտս, որ Տերն ինձ ազատել է առաջինից ու դարձրել երկրորդի քաղաքացի, եթե խորհրդածեմ կարդացածս սուրբգրային հատվածների մասին, Աստծո Խոսքը սրտիս մեջ կբնակվի ու կնորոգի միտքս, եթե խորհրդածեմ Աստծո իմաստության մասին, ապագայիս համար չեմ անհանգստանա, եթե խորհրդածեմ Աստծո զորության մասին, խնդիրներս ինձ չեն մտահոգի ու ապահով կզգամ, եթե խորհրդածեմ Աստծո սրբության մասին, սուրբ լինելու փափագս կենդանի կմնա: Եթե միտքս զբաղված լինի այսպիսի խորհրդածություններով, սխալ մտքերի համար ժամանակ և տեղ չի մնա: Ուրեմն ողջ օրը առօրյա գործերիս ժամանակ միտքս լցնեմ հոգևոր խորհրդածություններով, նաև ամեն առավոտ և երեկո լուռ վայրում Տիրոջ ներկայության մեջ խորհրդածելու ժամանակ գտնեմ: Այնժամ կրակ կբռնկվի սրտումս ու կբացվի լեզուս` Նրան փառաբանելու:

Աղոթքի մասին

2011-03-25T18:29:00.001+04:00

Ամեն բան` լինի ցավալի թե հաճելի, մեզ պետք է տանի մեր երկնային Հոր մոտ: Նա սիրում է լսել մեր աննվարժ աղոթքները: Նա երբեք չի նախատում չափազանց շատ այցելելու համար և չի մերժում մեզ լսել: Երջանիկ զավակ ես, եթե այդպիսի Հայր ունես: Եվ իմաստուն է այն երեխան, ով ամեն բան տանում է Հոր մոտ, ամեն բան ասում է Նրան` ոչինչ չթաքցնելով: Երբ մեր հոգսերն ու նեղությունները տանում ենք Նրա մոտ, Նա ասում է. «Թող դրանք Ինձ մոտ, Ես կկարգավորեմ»:
Հիմա վազիր Հորդ մոտ, պատմիր Նրան այն ամենը, ինչ վշտացրել ու վիրավորել է քեզ: Վստահիր Հորդ ղեկավարելու Քո բոլոր գործերը, պատվիր Նրան` բոլոր հարցերում Նրանից խորհուրդ հարցնելով և Նրա գրավոր Խոսքը քեզ համար ամենօրյա կանոն դարձնելով: «Արդարները աղաղակում են, Տերը լսում է և ազատում նրանց իրենց նեղություններից»: Մանկական պարզությամբ, որդիական վստահությամբ և անկեղծ սրտով նրանք գնում են և պատմում իրենց Հորը:

Ջեյմս Սմիթ

Իմ ներսում եղող երգչախումբ, օրհնիր Տիրոջ անունը

2011-02-11T20:36:00.006+04:00

«Օրհնիր Տիրոջը, ով իմ անձ, և այն ամենը, որ իմ ներսում է` Նրա սուրբ անունը » (Սաղմոս 103:1):

Այս հայտնի սաղմոսի ամենահայտնի համարի հիման վրա ինչքան երգեր են գրվել ու երգվել դարերի ընթացքում: Այս անգամ կարդալիս նկատեցի որ մինչև հիմա ուշադրություն չեմ դարձրել մի բառի`ամենը:

Տիրոջ անունը պիտի փառաբանի իմ մեջ եղած ամեն բան: Իմ ներսում հնչող փառաբանության երգը չպետք է լինի մեներգ կամ զուգերգ, այլ խմբերգ: Պետք է իմ մեջ երգչախումբ լինի, որի մեջ պետք է ներգրավված լինեն ձայնս, սիրտս, միտքս, կամքս, զգացմունքներս, կյանքս, գործերս, եռանդս, փափագներս: Ու որպեսզի երգը հնչի կատարյալ ներդաշնակությամբ, պետք է լինի դիրիժոր ու բոլոր երգողները պետք է նրան հետևեն: Այդ դիրիժորը, որը ղեկավարում է Աստծուն ուղղված փառաբանության երգը, Աստծո Խոսքն է: Եթե փափագներս Աստծո Խոսքի համաձայն են ու գործերս համապատասխանում են Աստծո Խոսքին, սիրտս և միտքս լցված են Աստծո Խոսքով ու զգացմունքներս Աստծո Խոսքով են կենդանի, ուրեմն երգը կհնչի մաքուր և ներդաշնակ:

Իմ ներսում եղող երգչախումբ, օրհնիր Տիրոջ սուրբ Անունը:

Հարց, որ չի կարելի տալ

2011-01-20T20:49:00.007+04:00

«Մի՞թե Աստված կարող է» (Սաղմոս 78:19):

Ահա մի հարց, որը երբեք չի կարելի տալ: Իսրայելը տեսել էր Աստծո հրաշալի գործերը՝ Աստված բացել էր Կարմիր ծովը, ցերեկն առաջնորդել ամպի սյունով, գիշերը՝ կրակի սյունով, վեմից ջուր էր տվել (Սաղմոս 78:11-18): Բայց նրանք իրենց անհավատությամբ վշտացրին նրան՝ տալով այս հարցը. մի՞թե Աստված կարող է: Մենք էլ տեսել ենք Աստծո հրաշալի գործերը, ամենամեծ հրաշքը՝ վերստին ծնունդը, մեր մեղքերի թողությունը, փրկությունը… Ուրեմն ինչպե՞ս կարող ենք ասել՝ մի՞թե Աստված կարող է: Մի՞թե Տերը կարող է այս պայքարում հաղթություն տալ, կարո՞ղ է այս նեղությունից հանել, կարո՞ղ է այս խնդիրը լուծել… Եթե Իսրայելը չմոռանար Աստծո հրաշքները, չէր ասի. «Մի՞թե Աստված կարող է»: Եթե ես էլ չմոռանամ Նրա հրաշքները, այդ հարցը չեմ տա:

«Աստված կարո՞ղ է…»: Ահա թե ինչ պետք է անել այս նախադասության հետ. հարցական նշանը փոխարինել շեշտով:

«Աստված կարո՛ղ է»:

Եկեղեցի չգնալու պատճառները

2010-11-17T12:08:00.001+04:00

Եթե վերցնեք այն պատճառաբանությունները, որոնք մարդիկ բերում են եկեղեցի չհաճախելու համար և կիրառեք կյանքի այլ բնագավառներում, կտեսնեք, թե ինչքան անհեթեթ կարող է լինել մեր տրամաբանությունը:

Օրինակ՝ պատճառաբանություններ չլվացվելու համար:

1. Երբ փոքր էի, ինձ ստիպում էին լվացվել:

2. Օճառ արտադրողներին միայն մեր փողն է պետք:

3. Ես լվացվում եմ հատուկ առիթների ժամանակ, օրինակ Սուրբ Ծննդյան տոնին կամ Զատկին:

4. Լվացվող մարդիկ կեղծավորներ են. նրանք կարծում են, որ ուրիշներից մաքուր են:

5. Այնքան տարբեր տեսակի օճառներ կան, որ չգիտեմ, թե որը ընտրեմ:

6. Ես առաջ լվացվում էի, հիմա ձանձրացել եմ ու դադարեցրել:

7. Իմ ընկերներից ոչ մեկը չի լվացվում:

8. Լողասենյակը ձմռանը շատ ցուրտ է, ամռանը՝ շոգ:

9. Ես կսկսեմ լվացվել, երբ ծերանամ:

10. Լվացվելու ժամանակ չունեմ:

Հեղինակն անհայտ է

Թարգմանված է անգլերենից

Զգուշացեք սուտ ավետարանից

2010-11-15T11:02:00.003+04:00

«Մի խաբվեք. Աստված չի ծաղրվի: Որովհետև մարդ ինչ որ սերմանի, այն կհնձի: Իր մարմնի մեջ սերմանողը մարմնից ապականություն կհնձի, իսկ Հոգու մեջ սերմանողը Հոգուց հավիտենական կյանք կհնձի» (Գաղատ.6:7,8):

Զգուշացեք սուտ ավետարանից, որը մարդուն թույլ է տալիս մնալ իր մեղքերի մեջ և սերմանել մարմնի մեջ, և, չնայած դրան, տալիս է նրան երկինք գնալու հույս: Զգուշացեք այն սուտ ավետարանից, որը տալիս է ապահովագրում դժոխքի կրակներից, բայց չի տալիս մեղքի վրա իշխանություն: Զգուշացեք այն սուտ ավետարանից, որը թույլ է տալիս գնալ մարմնավոր կյանքի ճանապարհով և չի պահանջում մեղավոր բնության մահը: Զգուշացեք այն սուտ ավետարանից, որը ձեզ տալիս է կրոն առանց կյանքի, դավանանք առանց գործերի: Զգուշացեք այն սուտ ավետարանից, որը փորձում է ձեզ համոզել, որ երկինք գնալու երկու ճանապարհ կա, ոչ թե մեկը, որը Տերը նկարագրում է Մատթ.7:13-14 համարներում, որպես նեղ ճանապարհ: Սուտ ավետարանը ձեզ առաջարկում է երկրորդ ճանապարհը, որը մարմնավոր քրիստոնեության ճանապարհն է: «Ճամբա կայ, որ մարդուն շիտակ կ'երեւնայ, բայց անոր վերջավորութիւնը մահուան ճամբան է»(Առակ.16:25): Այդ ճանապարհը հաճելի է մարմնի համար, բայց տանում է ուղիղ դժոխք:

Ես կրկնում եմ, զգուշացեք մեր օրերում քարոզվող սուտ ավետարանից, որը ձեզ ոչ մի պահանջ չի ներկայացնում, այլ առաջարկում է փրկության համար հեշտ ճանապարհ, որն էլ դժոխք գնալու ամենակարճ ճանապարհն է:

Քրիստոսի ճշմարիտ Ավետարանը մեղքի հետ կոմպրոմիսի մեջ չի մտնում: Նա պահանջում է կամ սուրբ ու անարատ լինել Աստծո առջև կամ կորսվել: Ամեն մեղք պետք է թողնել, ամեն մեղքի համար զղջալ, պետք է ատել ամեն մեղք: Դուք պետք է մեռնեք աշխարհի համար և աշխարհը՝ ձեզ համար:

Ես պետք է զգուշացնեմ քեզ, իմ սիրելի բարեկամ. մի խաբվիր: Եթե մարմնի մեջ սերմանենք, մարմնից ապականություն կհնձեք, իսկ եթե Հոգու մեջ սերմանենք ,Հոգուց հավիտենական կյանք կհնձենք Քրիստոսի շնորհքով:

Ոհ, մի խաբվեք:

Լ. Շելթոն

«Քրիստոսի ճշմարիտ Ավետարանը ընդդեմ մարմնավոր

քրիստոնեության սուտ ավետարանի» գրքից

Թարգմանված է ռուսերենից

Մոմերի առակը

2010-10-22T22:30:00.001+05:00

Մութ գիշեր էր: Երբ լույսերն անջատեցին, խարխափելով գտա այն դարակը, որտեղ մոմեր էի պահում այսպիսի գիշերների համար: Ես վառեցի չորս մոմ և պատրաստվում էի գնալ, երբ մի ձայն ասաց.

----- Այժմ դիր ինձ տեղը:

----- Ո՞վ ասաց այդ:

----- Ես,--- ձայնը հնչում էր ձեռքիս մոտից:

----- Ո՞վ ես դու:

----- Ես մոմ եմ:

Ես բարձրացրեցի մոմը՝ ավելի լավ տեսնելու համար: Մոմի մեջ փոքրիկ դեմք էր երևում:

----- Ինձ այստեղից մի տար:

----- Ի՞նչ:

----- Մի տար ինձ այս սենյակից:

----- Ի՞նչ ես ուզում ասել: Ես պետք է քեզ դուրս տանեմ: Դու մոմ ես: Քո գործը լույս տալն է, դրսում մութ է:

----- Բայց դու չպետք է ինձ դուրս տանես, ես պատրաստ չեմ,---- բացատրեց մոմը աղերսող աչքերով: Ես պետք է ավելի լավ պատրաստվեմ:

Ես չէի կարող հավատալ ականջներիս.

----- Ավելի լավ պատրաստվե՞ս:

----- Այո, ես պետք է հետազոտեմ լույս տալու գործընթացը, որ դուրս գալիս շատ սխալներ չանեմ: Դու կզարմանաս, եթե տեսնես, թե ինչքան աղավաղված կարող է լինել ուսում չառած մոմի լույսը:

----- Դե լավ,---- ասացի ես,---- դու այս դարակում եղած միակ մոմը չես: Ես քեզ կհանգցնեմ և մյուսներին կտանեմ:

Բայց հենց այդ ժամանակ ուրիշ ձայներ լսեցի.

----- Մենք էլ չենք գալիս:

Ես շրջվեցի դեպի մյուս մոմերը.

----- Դուք մոմ եք, և ձեր գործը մութ տեղերը լուսավորելն է:

----- Այդպես դու ես կարծում, ----- ասաց առաջինը, դու կարծում ես, թե մեզ պետք է տանես, բայց ես զբաղված եմ … մտածում եմ լույսի կարևորության մասին:

----- Իսկ դուք երկուսդ, ---- հարցրի ես,----- դու՞ք էլ եք մնում:

Մի կարճ, հաստ, կարմիր մոմ ասաց.

----- Ես սպասում եմ մինչև կյանքս կարգավորվի: Ես բավական հաստատուն չեմ:

Վերջին մոմը բարակ, հաճելի ձայն ուներ.

----- Ես կուզենայի օգնել,---- բացատրեց նա,----- բայց խավարի մեջ լուսավորելը իմ պարգևը չէ: Ես երգչուհի եմ: Ես երգում եմ, որ քաջալերեմ մյուս մոմերին՝ ավելի պայծառ լուսավորելուհամար:

Նա սկսեց երգել «Այս փոքրիկ լույսն իմ» երգը: Մյուս երեքը միացան նրան՝ դարակը լցնելով երաժշտությամբ: Ես մի քայլ ետ գնացի և մտածեցի այդ ամենի ողջ անհեթեթության մասին. չորս կատարյալ առողջ մոմեր իրար հետ երգում են լույսի կարևորության մասին, բայց մերժում են դուրս գալ դարակից:

Թույլ տուր քեզ մի հարց տալ. վերջին անգամ ե՞րբ ես Ավետարանի մասին պատմել մեկին: Այս աշխարհը լցված է խավարով, մարդիկ սայթաքում են՝ փորձելով գտնել ճանապարհը: Դու կարողես նրանց համար լույս լինել: Դու կարող ես լուսավորել պարզապես հավատքիդ մասին պատմելով, ժպտալով կամ ողջույն ուղարկելով մի մոռացված ընկերոջ:

Թարգմանված է անգլերենից

Մի արթնացրեք նրան

2010-10-17T21:43:00.004+05:00

Փրկության բանակի հավաքույթներից մեկի ժամանակ մի մարդ տալիս էր իր վկայությունը: Նրա վկայելու ժամանակ մի մարդ բազմության միջից գոռաց. «Ձայնդ կտրիր և նստիր, դու երազ ես տեսնում»: Անմիջապես խանգարող մարդը զգաց, որ մեկը քաշում է իր բաճկոնից: Շրջվեց և տեսավ մի փոքրիկ աղջկա, որն ասաց.

----- Պարոն, կարո՞ղ եմ խոսել ձեզ հետ: Այն խոսող մարդը իմ հայրիկն է: Նա մի ժամանակ հարբեցող էր: Նա իր ողջ փողը տալիս էր վիսկի գնելու համար: Մայրիկը շատ տխուր էր և անընդհատ լաց էր լինում: Երբեմն, երբ հայրիկը տուն էր գալիս, ծեծում էր մայրիկին: Ես կոշիկ և գեղեցիկ շոր չունեի դպրոց գնալու համար: Բայց հիմա նայեք իմ կոշիկներին: Տեսնու՞մ եք այս գեղեցիկ զգեստը. այդ հայրիկն է գնել ինձ համար: Նայեք իմ մայրիկին: Նա այն երջանիկ ժպիտով կինն է: Հիմա նա շատ երջանիկ է, նա երգում է նույնիսկ արդուկ անելիս:

Վերջում փոքրիկ աղջիկն ասաց.

----- Պարոն, եթե իմ հայրիկը երազ է տեսնում, խնդրում եմ, մի արթնացրեք նրան:

-----------------------------------------------------------------------------------------------

«Ուրեմն եթե մեկը Քրիստոսի մեջ է՝ նոր ստեղծված է. հներն անցան, ահա ամեն բան նոր եղավ» (2 Կորնթ.5:17)

Թարգմանված է անգլերենից

Հովտի ամենահարուստ մարդը երեկ գիշեր մեռավ

2010-10-05T21:44:00.006+05:00

Կարլը շատ հարուստ մարդ էր, և մեծ կալվածք ուներ: Նա շատ էր սիրում ձիով շրջել հովտում, նայել իր ունեցվածքին և ուրախանալ դրանով:

Մի անգամ Կարլը բարձրացել էր բլուրի վրա և հեռվից նկատեց իր ֆերմայում աշխատողներից մեկին՝ Հանս անունով մի ծերունու: Նախաճաշի ժամն էր, և Հանսը ծառի ստվերում մի սեղան էր դրել և պատրաստվում էր ուտել: Բայց մինչև ուտելը խոնարհեց գլուխը, միացրեց ձեռքերը աղոթքի համար, որպեսզի գոհանա Աստծուց իր կերակուրի համար: Կարլը նայեց աղոթող մարդուն, հետո՝ ուտելիքին: Մի կտոր հաց և պանիր էր: Կարլը քմծիծաղով ասաց.

---- Եթե դա լիներ իմ ողջ ուտելիքը, ես նեղություն չէի քաշի աղոթելու:

Հանսը խոնարհությամբ պատասխանեց.

---- Դա ինձ բավական է, և ես շնորհակալ եմ Աստծուց Իր տվածի համար:

Ծերունու պատասխանից զարմացած՝ Կարլը նստեց ձին՝ պատրաստվելով գնալ: Բայց մինչև կգնար, Հանսը նրան ասաց.

---- Սպասեք մի րոպե: Ես ձեզ մի բան պետք է պատմեմ: Անցած գիշեր մի երազ տեսա: Երազում տեսա մի շատ գեղեցիկ տեսարան և լսեցի մի ձայն, որն ասում էր. «Այս գիշեր հովտի ամենահարուստ մարդը կմեռնի, այս գիշեր հովտի ամենահարուստ մարդը կմեռնի»:

---- Հիմարություն,--- ասում էր Կարլը տուն վերադառնալով: Բայց ճանապարհին ծերուկ Հանսի խոսքերը անհանգստացնում էին իրեն. «Այս գիշեր հովտի ամենահարուստ մարդը կմեռնի»: Մինչև հիմա իրեն շատ լավ էր զգացել, բայց հիմա սկսեց ցավեր զգալ որովայնում: Նա սկսեց ինքն իրեն հարցնել. «Արդյո՞ք դա ճիշտ է, մի՞թե այս գիշեր պետք է մեռնեմ»:

Տուն վերադառնալով՝ կանչեց բժշկին և պատմեց ծերուկ Հանսի երազի և իր ունեցած ցավերի մասին: Բժիշկն ասաց. «Կարծում եմ, անհանգստանալու բան չկա, բայց ձեզ հանգստացնելու համար կքննեմ»:

Քննելուց հետո բժիշկն ասաց.

---- Կարլ, դուք ձիու պես ուժեղ եք, ոչ մի պատճառ չկա, որ այս գիշեր մեռնեք:

---- Դե, ես շատ հիմար եմ եղել, որ ուշադրություն եմ դարձրել այդ ծեր մարդու երազին, ով ասում էր, որ այս գիշեր հովտի ամենահարուստ մարդը կմեռնի: Բայց ուզում էի վստահ լինել:

Այդպես հանգստանալով՝ Կարլը անկողին մտավ: Առավոտյան նրա դուռը թակեցին, և լուր բերողն ասաց.

----- Կարլ, ծերուկ Հանսը մեռավ երեկ գիշեր:

Դա ճիշտ էր: Հովտի ամենահարուստ մարդը մեռավ երեկ գիշեր:

Թարգմանված է ֆրանսերենից

Մեր եկեղեցու ամենահարուստ ընտանիքը

2010-09-23T21:52:00.002+05:00

Երբեք չեմ մոռանա 1946 թվականի Զատիկը: Ես 14 տարեկան էի, փոքր քույրս՝ Օսին՝ 12, իսկմեծ քույրս՝ Դարլինը՝ 16 տարեկան: Մենք ապրում էինք մեր մոր հետ, և չորսս էլ գիտեինք, թե ինչ բան է նյութական պակասությունը: Հայրս մահացել էր 5 տարի առաջ՝ մորս թողնելով յոթ դպրոցահասակ երեխաների հետ և առանց փողի: 1946 թվականին մեծ քույրերս ամուսնացան, իսկ եղբայրներս առանձին էին ապրում:

Զատկից մեկ ամիս առաջ եկեղեցու հովիվը հայտարարեց, որ Զատկի առթիվ պետք է ընծաներ հավաքվեն մի աղքատ ընտանիքի օգնելու համար: Նա խնդրեց բոլորին փող խնայել և որպես զոհաբերություն, նվիրել: Երբ տուն վերադարձանք, խոսեցինք այն մասին, թե ինչ է պետք անել: Մենք որոշեցինք գնել 50 ֆունտ կարտոֆիլ և մեկ ամիս դրանով ապրել: Դա մեզ հնարավորություն կտար ուտելիքի վրա ծախսվող գումարից 20$ խնայել: Հետո մտածեցինք, որ եթե հնարավորին չափ շատ անջատված պահենք էլեկտրական լույսերը և ռադիո չլսենք, էլեկտրականության համար նախատեսված փողից նույնպես կխնայենք: Դարլինը կարողացածի չափ տները և բակերը մաքրելու աշխատանք էր վերցնում, իսկ մենք հնարավորին չափ շատ փոքրիկների էինք խնամում: Բռնիչներ էինք պատրաստում և 3 հատը 1 դոլարով վաճառում: 20 $ ստացանք բռնիչներ պատրաստելով: Դա մեր կյանքի ամենալավ ամիսն էր: Ամեն օր հաշվումէինք փողը՝ իմանալու համար, թե ինչքան ենք խնայել: Գիշերները նստում էինք մթության մեջ և խոսում այն մասին, թե ինչքան կուրախանա աղքատ ընտանիքը եկեղեցու տված փողի համար: Ամեն կիրակի հովիվը հիշեցնում էր, որ պետք է փող խնայել զոհաբերության համար:

Զատկի նախորդ օրը ես և Օսին գնացինք մթերային խանութ և խնդրեցինք վաճառողին մեր հավաքած մանր դրամը դարձնել 3 հատ 20 դոլարանոց և մեկ հատ 10 դոլարանոց թղթադրամ: Մենք վազելով եկանք տուն՝ մայրիկին և Դարլինին ցույց տալու համար: Երբեք այդքան փող չէինք ունեցել: Այդ գիշեր այնքան ուրախ էինք, որ չէինք կարողանում քնել: Մեզ չէր մտահոգում այն, որ Զատկին հին հագուստով ենք գնալու, մենք 70 $ ունեինք ընծայի համար: Մենք անհամբերությամբ սպասում էինք եկեղեցի գնալուն:

Կիրակի առավոտյան տեղատարափ անձրև էր գալիս: Մենք անձրևանոց չունեինք, իսկ եկեղեցին մեր տանից մեկ մղոն հեռավորության վրա էր գտնվում, բայց մենք չէինք մտածում թրջվելու մասին: Դարլինը ստվարաթուղթ էր դրել իր կոշիկների մեջ՝ ծակերը փակելու համար: Ստվարաթուղթը դուրս եկավ, և նրա ոտքերը թրջվեցին: Բայց մենք հպարտ նստած էինք եկեղեցում: Ես լսեցի, որ պատանիներից մի քանիսը խոսում էին այն մասին, որ Սմիթ ընտանիքի աղջիկները հին հագուստով են եկել: Ես նայում էի նրանց նոր զգեստներին և ինձ այնքան հարուստ զգում: Երբ հավաքում էին ընծայի համար նախատեսված փողը, մենք երկրորդ շարքումէինք: Մայրիկը դրեց 10 դոլարանոց, իսկ աղջիկներիցս յուրաքանչյուրը՝ 20: Եկեղեցուց տուն վերադառնալիս ողջ ճանապարհին երգում էինք: Ճաշին մայրիկը անակնկալ էր պատրաստել մեզհամար. նա 12 ձու էր գնել, և մենք կերանք Զատկի ձվերը տապակած կարտոֆիլի հետ:

Կեսօրվա ուշ ժամին հովիվը մեքենայով եկավ մեր տուն: Մայրիկը գնաց դուռը բացելու, մի պահ խոսեց նրա հետ և հետո վերադարձավ ծրարը ձեռքին: Մենք հարցրինք, թե ինչ է եղել, բայց նա ոչ մի բառ չասաց: Նա բացեց ծրարը, և դրա միջից փողերը թափվեցին: Այնտեղ կային 3 հատ 20 դոլարանոց, 1 հատ 10 դոլարանոց և 17 հատ մեկ դոլարանոց թղթադրամներ: Մայրիկը փողը նորից դրեց ծրարի մեջ: Մենք չէինք խոսում, այլ նստել և նայում էինք հատակին: Մենք մեզ միլիոնատեր էինք զգացել, իսկ հիմա այնպիսի զգացողություն ունեինք, կարծես լրիվ սնանկացելէինք: Մենք՝ երեխաներս, այնքան երջանիկ կյանք ենք ունեցել, և միշտ կարեկցել ենք նրանց, ովքեր չունեն մեր մայրիկի և հայրիկի նման ծնողներ և եղբայրներով ու քույրերով լեցուն մի տուն: Մենք երկու դանակ ունեինք և ճաշի ժամանակ փոխանցում էինք իրար: Ես գիտեի, որ մենք չունենք շատ բաներ, որ ունեին ուրիշ մարդիկ, բայց երբեք չեմ մտածել, որ մենք աղքատ ենք: Զատկի օրը պարզվեց, որ մենք աղքատ էինք: Հովիվը աղքատ ընտանիքի համար հավաքած փողը մեզ էր բերել, ուրեմն մենք աղքատ էինք: Ես չէի ուզում աղքատ լինել: Ես նայեցի իմ շրջազգեստին և մաշված կոշիկներին, և այնպես ամաչեցի, որ չէի ուզում եկեղեցի վերադառնալ: Երևի եկեղեցում բոլորը գիտեին արդեն, որ մենք աղքատ ենք: Ես սովորում էի յոթերորդ դասարանում և 100 աշակերտից բաղկացած դասարանի ամենալավ սովորող աշակերտուհին էի: Ես մտածում էի, թե արդյոք դպրոցի երեխաները գիտեին, որ մենք աղքատ ենք: Ես մտածեցի դուրս գալ դպրոցից ութերորդ դասարանն ավարտելուց հետո: Այն ժամանակ այդքան էր պարտադիր ուսուցումը:

Երկար ժամանակ լուռ նստած էինք: Հետո մթնեց, գնացինք քնելու: Ողջ շաբաթ մենք՝աղջիկներս, գնում էինք դպրոց, գալիս, և ոչ մեկս շատ չէինք խոսում: Վերջապես շաբաթ օրը մայրիկը հարցրեց, թե ինչ ենք ուզում անել այդ փողով: Ի՞նչ են աղքատները անում փողով: Մենք չգիտեինք: Մենք երբեք չենք իմացել, որ աղքատ ենք:

Կիրակի օրը չէինք ուզում գնալ եկեղեցի, բայց մայրիկն ասաց, որ պետք է գնանք: Թեև արևոտ օր էր, ճանապարհին չէինք խոսում: Մայրիկը սկսեց երգել, բայց ոչ ոք չմիացավ նրան, և նա միայն մեկ տուն երգեց: Եկեղեցում մի միսիոներ էր հյուր եկել: Նա պատմեց, որ Աֆրիկայի եկեղեցիները կառուցում էին աղյուսից, բայց տանիքը դնելու համար փողի կարիք ունեին: Նա ասաց, որ 100 դոլարով կարելի է տանիք դնել եկեղեցու վրա: Միսիոներն ասաց. «Կարո՞ղ ենք մենք բոլորս զոհաբերել խեղճ մարդկանց օգնելու համար»: Մենք նայեցինք իրար և այդ շաբաթվա ընթացքում առաջին անգամ ժպտացինք: Մայրիկը բացեց դրամապանակը և այնտեղից հանեց ծրարը: Նա այն փոխանցեց Դարլինին, Դարլինը՝ ինձ, ես՝ Օսիին, իսկ Օսին այն դրեց ընծաների տուփի մեջ: Երբ հավաքված գումարը հաշվեցին, միսիոներն ասաց, որ հարյուր դոլարից մի քիչ ավելի է: Միսիոները շատ հուզված էր. նա չէր սպասում, որ այդքան մեծ գումար կհավաքվեր այդքան փոքր եկեղեցուց: Նա ասաց. «Երևի մի քանի հարուստ մարդիկ ունեք եկեղեցում»: Հանկարծ դա ցնցեց մեզ. «հարյուր դոլարից մի քիչ ավելի գումարից » 87 $-ը մենք էինք տվել: Մենք եկեղեցու ամենահարուստ ընտանիքն էինք: Մի՞թե այդպես չասաց միսիոները: Այդ օրվանից երբեք աղքատ չեմ եղել: Միշտ հիշել եմ, թե ինչքան հարուստ եմ, որովհետև ունեմ Հիսուսին:

Թարգմանված է անգլերենից

Տիրոջ ձայնը

2010-09-04T13:32:00.005+05:00

Մի երիտասարդ տղա չորեքշաբթի երեկոյան գնաց Աստվածաշնչի սերտողության: Հովիվը խոսեց Աստծո ձայնը լսելու և Նրա ձայնին հնազանդվելու մասին: Երիտասարդը շատ էր զարմացել.«Մի՞թե մեր ժամանակներում էլ Աստված խոսում է մարդկանց հետ»: Հավաքույթից հետո ընկերների հետ գնաց սուրճ խմելու և նրանք քննարկեցին այդ թեման: Մի քանիսը պատմեցին, թե ինչպես էր Աստված առաջնորդել իրենց տարբեր ձևերով: Ժամը տասն էր, երբ երիտասարդ տղան նստեց մեքենան տուն գնալու համար: Նստելով մեքենայի մեջ՝ սկսեց աղոթել «Տեր, եթե Դու դեռ խոսում ես մարդկանց հետ, խնդրում եմ, խոսիր ինձ հետ: Ես կլսեմ, ամեն կերպ կհնազանդվեմ»: Երբ անցնում էր իր քաղաքի գլխավոր փողոցով, տարօրինակ միտք ունեցավ՝ կանգ առնել և գնել մեկ գալոն կաթ: Նա բարձրաձայն ասաց. «Տեր, այդ Դու՞ ես»: Նա պատասխան չստացավ և շարունակեց ճանապարհը դեպի տուն: Բայց նորից այդ միտքը՝ գնիր մեկ գալոն կաթ: Երիտասարդը հիշեց Սամվելին, որը չճանաչեց Աստծո ձայնը և վազեց Հեղի քահանայի մոտ: Նա ասաց. «Լավ, Տեր, եթե Դու ես ասում, ես կաթը կգնեմ»: Հնազանդության այս քննությունը դժվար չէր թվում. նա միշտ էլ կարող էր օգտագործել այդ կաթը: Նա կանգ առավ, գնեց կաթը և շարունակեց ճանապարհը: Երբ անցնում էր յոթերորդ փողոցով, զգաց անհրաժեշտություն. «Մտիր այդ փողոցը»: «Սա խենթություն է», -- մտածեց նա և անցավ խաչմերուկը: Նորից զգաց, որ պետք է մտնի յոթերորդ փողոցը: Հաջորդ խաչմերուկին շրջադարձ կատարեց և շարժվեց դեպի յոթերորդ փողոցը: Բարձրաձայն ասաց. «Եղավ, Տեր, կգնամ»: Մի քանի տնաշարք անցնելուց հետո զգաց, որ պետք է կանգ առնի: Նորից ինչ-որ անսովոր բան զգաց. «Գնա և կաթը տուր փողոցի այն կողմում գտնվող տանն ապրող մարդկանց»: Երիտասարդը նայեց տանը: Այն մութ էր, և թվում էր, որ տան անդամները կամ գնացել էին կամ արդեն քնած էին: Նա ուզում էր բացել մեքենայի դուռը, բայց նորից նստեց իր տեղում: «Տեր, սա խենթություն է, այդ մարդիկ քնած են, և եթե ես նրանց արթնացնեմ, կբարկանան, և ես հիմարի տպավորություն կթողնեմ»: Նորից զգաց, որ պետք է գնա և տա կաթը: Վերջապես դուռը բացեց. «Լավ, Տեր, եթե սա Դու ես, ես կգնամ այդ դռան մոտ և կտամ կաթը: Եթե ուզում ես, որ խենթի տպավորություն թողնեմ, համաձայն եմ: Ես ուզում եմ հնազանդ լինել: Բայց եթե նրանք անմիջապես չպատասխանեն, ես կգնամ այստեղից»: Նա անցավ փողոցի մյուս կողմը և զանգը տվեց: Ներսում ինչ-որ աղմուկ էր լսվում: Տղամարդու մի ձայն գոռում էր. «Ո՞վ է, ի՞նչ եք ուզում»: Մինչ երիտասարդը կհասցներ հեռանալ, դուռը բացվեց: Դուռը բացողը մի տղամարդ էր, և թվում էր, որ նոր է վեր կացել անկողնուց: Նա տարօրինակ հայացքով էր նայում և երևում էր, որ ուրախ չէր իր դռան շեմին տեսնել մի անծանոթի: Երիտասարդը նրան մեկնեց կաթի գալոնը.
----- Ահա, ես սա ձեզ համար եմ բերել:
Մարդը վերցրեց կաթը և վազեց ճաշասենյակի կողմը: Հետո այնտեղից դուրս եկավ մի կին, որը կաթը տանում էր խոհանոց: Տղամարդը, մի փոքրիկ երեխայի գրկած, հետևում էր կնոջը: Երեխան լաց էր լինում: Տղամարդու աչքերից արցունքներ էին թափվում: Նա սկսեց լաց լինելով պատմել.
---- Քիչ առաջ մենք աղոթում էինք: Անցած ամիս շատ ծախսեր ենք ունեցել, և մեր փողը վերջացել էր: Մենք կաթ չունեինք մեր փոքրիկի համար: Ես աղոթեցի և խնդրեցի Տիրոջը ցույց տալ, թե որտեղից կարող ենք կաթ ճարել:
Նրա կինը խոհանոցից ձայն տվեց.
---- Ես խնդրեցի Տիրոջը հրեշտակի հետ կաթ ուղարկել: Դուք հրեշտա՞կ եք:
Երիտասարդը հանեց դրամապանակը և իր ունեցած ողջ դրամը դրեց տղամարդու ձեռքի մեջ: Հետո շրջվեց և գնաց դեպի իր մեքենան, իսկ աչքերից արցունքներ էին թափվում:

Թարգմանված է անգլերենից

«Ոչ մի պատճառաբանություն կիրակի օրը»

2010-08-29T22:09:00.002+05:00

Նվիրվում է եկեղեցու բացակայող անդամներին

Որպեսզի հաջորդ կիրակի եկեղեցու բոլոր անդամները հաճախեն եկեղեցի, մենք մշակել ենք հատուկ ծրագիր, որը կկոչվի «Ոչ մի պատճառաբանություն կիրակի օրը»:

1. Կբերվեն շարժական մահճակալներ նրանց համար, ովքեր ասում են, որ կիրակին միակ օրն է, երբ իրենք կարողանում են քնել:
2. Կլինի հատուկ բաժին, որտեղ կդրվեն փափուկ աթոռներ նրանց համար, ովքեր ասում են, որ նստարանները չափազանց չոր են:
3. Լսողական ապարատներ կտանք նրանց, ովքեր չեն կարողանում լսել քարոզչին, և բամբակ՝ նրանց, ովքեր կարողանում են:
4. Աչքի կաթիլներ կտրամադրվեն նրանց, ում աչքերը հոգնել են շաբաթ գիշերը հեռուստացույց դիտելուց:
5. Վերմակներ կտրվեն նրանց, ովքեր կարծում են, որ եկեղեցում շատ ցուրտ է, և հովանոցներ՝ նրանց, ովքեր կարծում են, որ շատ շոգ է:
6. Հաշվիչներ կտրվեն նրանց, ովքեր ուզում են իմանալ ներկա եղող կեղծավորների թիվը:
7. Մի հատվածը կտրամադրվի խոտերին և ծառերին նրանց համար, ովքեր սիրում են Աստծուն բնության մեջ փնտրել:
8. Բժիշկներ և բուժքույրեր կլինեն նրանց տրամադրության տակ, ովքեր որոշել են կիրակի օրը հիվանդ լինել:
9. Եկեղեցին զարդարված կլինի այնպես, ինչպես Ծննդյան և Հարության տոների ժամանակ, նրանց համար, ովքեր եկեղեցին առանց այդ զարդարանքների չեն տեսել:

Թարգմանված է անգլերենից

Սատանայի համաժողովը

2010-08-19T12:29:00.003+05:00

Մի օր սատանան հրավիրեց համաշխարհային համաժողով և իր բացման խոսքով դիմեց իր չար հրեշտակներին.

----- Մենք չենք կարող ետ պահել քրիստոնյաներին եկեղեցու հավաքույթներին մասնակցելուց: Չենք կարող ետ պահել նրանց Աստվածաշունչը կարդալուց և ճշմարտությունը իմանալուց: Բայց կարող ենք այնպես անել, որ նրանք մտերիմ, հարատև հաղորդակցություն չունենան Քրիստոսի հետ: Սա մեզ համար ամենակարևորն է, որովհետև եթե նրանք մշտական հաղորդակցության մեջ լինեն Քրիստոսի հետ, մենք այլևս նրանց վրա իշխանություն չենք ունենա: Այդ պատճառով, իմ չար ընկերներ, առաջարկում եմ շեղել նրանց ուշադրությունը երկնային բաներից:

----- Բայց ինչպե՞ս կարող ենք անել այդ, ---- բացականչեց դևերից մեկը:

----- Նրանց զբաղված պահենք կյանքի ոչ կարևոր բաներով: Հնարեք անթիվ ծրագրեր նրանց մտքերը զբաղեցնելու համար: Ստիպեք նրանց աշխատել շաբաթը 7 օր, օրական 10-12 ժամ՝ իրենց համար շքեղ ապրելակերպ ստեղծելու համար: Այնպես արեք, որ իրենց երեխաների հետ ժամանակ չանցկացնեն: Թող CD-ները, տեսաերիզները, համակարգչային խաղերը զբաղեցնեն իրենց երեխաներին: Այս ռազմավարությամբ կկարողանանք քանդել ընտանիքները: Լցրեք նրանց միտքը զվարճություններով, որպեսզի չկարողանան լսել մեր ամենամեծ թշնամու՝ Սուրբ Հոգու ձայնը: Նրանց մղեք նայելու այնպիսի հաղորդումներ և լսելու երգեր (նույնիսկ կրոնական), որոնք կլցնեն նրանց մտքերը մեր փիլիսոփայությամբ: Նրանք դյուրահավատ են այդպիսի ռազմավարությունների հանդեպ, քանի որ «դրանց մեջ վատ բան չկա»: Օրական 24 ժամ նրանց մտքերը ողողեք նորություններով, եղանակի տեսություններով: Ամեն տեսակ զվարճություններով լցրեք նրանց մտքերը: Այդպիսով, իմ խավար բարեկամներ, մենք կգրավենք նրանց մտքերը և ետ կպահենք նրանց Քրիստոսի հետ հաղորդակցվելուց:

Լցրեք եկեղեցական գրաֆիկը տարբեր սպորտային և ժամանցային ծրագրերով: Այնպես ուժասպառ արեք նրանց, որ չկարողանան լրջորեն սերտել Սուրբ Գիրքը և աղոթել: Այնպես արեք, որ քրիստոնեական հյուրընկալության համար ժամանակ չունենան: Այնպես արեք, որ սիրտ չունենան կորսվածներին փրկության բերելու համար: Ով չարեր, մեր ծրագիրը կմոռացնի նրանց, որ կորսվածները կորսված են: Մղեք նրանց գնալու զվարճանքի վայրեր, համերգների, կինո, թատրոն, ծանրաբեռնեք նրանց այս աշխարհի հոգսերով: Եվ երբ նրանք կհանդիպեն իրար, հոգևոր հաղորդակցության փոխարեն մղեք նրանց բամբասանքի և խաղաթղթերով խաղալու: Եվ մի մոռացեք լցնել նրանց կյանքը այնպիսի իրադարձություններով, որոնք «լավ և ընդունելի են»: Նորից ու նորից մեր ռազմավարությունն է այնպես անել, որ իրենց հոգին սնելու ժամանակ չունենան: Սրանով զորություն չեն ունենա հաղթելու փորձություններին, վատ սովորույթներին: Այդպիսով նրանք գնալով ավելի ու ավելի քիչ կզանազանեն ճիշտը սխալից, չարը բարուց: Նրանք նույնիսկ չեն կասկածի մեզ:

Ինչպես տեսաք, սա իսկապես համաժողով էր: Եվ դևերը հոժարությամբ անցան իրենց գործին:

Ի՞նչ եք կարծում, հաջողություն ունեցա՞վ այդ համաժողովը: Այո: Պարզապես անկեղծորեն պատասխանեք այս հարցին. ճանաչու՞մ եք զբաղված, ուժասպառ քրիստոնյաների, որոնք միշտ այս ու այն կողմ են վազում և շատ բաների համար են հոգում, բայց ժամանակ չունեն Քրիստոսի ոտքերի մոտ նստելու, որոնք շատ արագ կորցնում են իրենց խաղաղությունը, սերը, սրբությունը, ներողամտությունը, որոնք ավելի ու ավելի քիչ ժամանակ ունեն հավիտենական բաների և ուրիշների հոգիների համար (նույնիսկ սեփական երեխաների) միայն այն պատճառով, որ շատ են զբաղված աշխարհի հոգսերով:

Թարգմանված է անգլերենից

Նվերներ Թագավորի համար

2010-08-06T14:48:00.001+05:00

Իմ աշխատասենյակում կա մի պատ, որի վրա դուստրերս փակցնում են իրենց նկարները: Դա մի ամբողջ պատկերասրահ է, որտեղ կան նկարներ հսկայական մանուշակագույն ծաղիկներով և վառ գույնի ծիածաններով: Նկարների մեջ կան նաև թերթիկներ, որոնց վրա ոտանավորներ են գրված: Ահա իմ սիրելի ոտանավորներից մեկը.«Հայրիկ, դու այնքան լավն ես, շատ եմ սիրում քեզ, իսկ խոզուկը մեծ է»: Հավանաբար Ռոբերտ Ֆրոսթը ավելի լավ չէր ասի: Գիտե՞ք, այդ գանձերի մեջ ամենից շատ ինչն է ինձ դուր գալիս: Ոչ թե նվերն ինքը, այլ երեխայի զգացմունքները, որ թաքնված են դրա մեջ: Ճիշտ այդպես էլ երկնային Հայրն է նվերներ ընդունում Իր զավակներից:
Շատ վաղուց, ձեր երկրին շատ նման մի երկրում, կար մի փոքրիկ քաղաք: Այդ քաղաքում ապրում էին 5 որբ երեխաներ: Այդ միայնակ երեխաները, մնալով առանց հոր, համախմբվել էին՝ ձգտելով իրենց գոյությունը պաշտպանել: Մի օր թագավորն իմացավ նրանց դժբախտության մասին և որոշեց որդեգրել նրանց: Ասաց, որ նրանց համար հայր կլինի և շուտով գալու է նրանց տանելու: «Ինչի՞ համար են նրանք պետք թագավորին»,--- հարցնում էին մարդիկ: Բայց թագավորն ուներ իր պատճառները: Գյուղում ապրող մարդիկ ասում էին երեխաներին.«Դուք պետք է լավ տպավորություն թողնեք թագավորի վրա: Միայն մեծ տաղանդներ ունեցողները կարող են ապրել պալատում»: Դրա համար երեխաները սկսեցին ջանասիրաբար աշխատել՝ պատրաստելով իրենց նվերները: Մի տղա, որ զբաղվում էր փայտի վրա փորագրմամբ, որոշեց թագավորի համար մի հրաշալի իր պատրաստել փայտից: Նրա քույրը ջանում էր երկնքի գեղեցկությունը պատկերել մի նկարում, որը կարելի էր կախել պալատի պատերից մեկին: Մյուս քույրը սովորեց գեղեցիկ երգել և մանդոլին նվագել: Մյուս տղան ցանկացավ թագավորին զարմացնել իր անսովոր խելքով: Նա մինչև ուշ գիշեր նստում էր ճրագի մոտ և շատ գրքեր կարդում: Բայց մի փոքրիկ աղջիկ ոչինչ չէր կարող տալ թագավորին: Նա չէր կարողանում դանակով աշխատել: Մատները չէին հնազանդվում իրեն, երբ ձեռքն էր վերցնում վրձինը: Նա փորձեց երգել, բայց ձայնը խռպոտ էր: Նա նույնիսկ չէր կարողանում կարդալ: Նա տաղանդներ չուներ: Նա կարող էր մարդկանց տալ միայն իր անկեղծ բարությունը: Նա բարի սիրտ ուներ: Նա իր ժամանակի մեծ մասն անցկացնում էր քաղաքի դարպասների մոտ՝ նայելով ելումուտ անող մարդկանց: Նա գրոշներ էր վաստակում՝ օգնելով ճամփորդներին մաքրել և կերակրել իրենց ձիերին: Ուրիշ ոչինչ նա չէր կարող անել: Բայց նա բարի սիրտ ուներ: Մի օր, այդ փոքրիկ քաղաքին մոտեցավ առևտրականի շորերով մի տղամարդ.
-----Չէի՞ր կարող կերակրել իմ իշուկին,---- հարցրեց աղջկան:
----- Դա ես կարող եմ,--- ուրախությամբ պատասխանեց աղջիկը և կենդանուն տարավ կերամանի մոտ:
----- Մի անհանգստացեք ձեր իշուկի համար: Երբ վերադառնաք, նա մաքուր և կուշտ կլինի:
Մինչ իշուկը ջուր էր խմում, աղջիկը հարցրեց ճամփորդին.
----- Ասացեք ինձ, դուք եկել եք ընդմի՞շտ:
----- Ոչ, կարճ ժամանակով:
----- Հավանաբար հոգնած եք երկար ճանապարհից հետո:
----- Այո, այդպես է:
----- Չե՞ք ցանկանում նստել, հանգստանալ,--- առաջարկեց աղջիկը՝ ցույց տալով պատի տակ դրված նստարանը: Ինձ թվում է, դուք լավ մարդ եք, հաճելի է ձեզ հետ լինել:
Մարդը ժպտաց՝ շոյելով իր մորուքը:
----- Դու խելացի աղջիկ ես, երբ վերադառնամ, ավելի շատ կզրուցենք:
Նա շատ շուտ վերադարձավ:
----- Դուք գտա՞ք նրան, ում փնտրում էիք,--- հարցրեց աղջիկը:
------ Ես գտա նրանց, բայց նրանք ինձ համար ժամանակ չունեին: Մեկը փայտի վրա փորագրմամբ էր զբաղված և շատ էր շտապում, որ աշխատանքը ժամանակին վերջացնի: Երկրորդը նկարում էր և չէր ուզում, որ իրեն խանգարեն: Երրորդը զբաղվում էր երաժշտությամբ: Երբ ցանկացա նրա հետ խոսել, ասաց, որ ժամանակ չունի: Մի տղա էլ, որին փնտրում էի, մեկնել էր մեծ քաղաք և ընդունվել լավ դպրոց:
Աղջկա աչքերը լայն բացվեցին:
----- Բայց դուք բոլորովին նման չեք թագավորին,--- զարմացած ասաց նա:
----- Ես փորձում եմ սովորական մարդկանց պես լինել,--- բացատրեց նա,--- երբեմն ինձ միայնակ եմ զգում: Հաճախ ուզում եմ պարզապես լինել իմ ժողովրդի մեջ: Երբեմն ուզում եմ զգալ, որ իրենց հայրն եմ:
----- Դրա՞ համար որոշեցիք մեզ՝ երեխաներիս տանել ձեզ մոտ:
----- Այո, դրա համար: Երեխաները սիրում են զրուցել: Մեծերը կարծում են, թե պետք է ինձ վրա լավ տպավորություն թողնեն, իսկ երեխաները հասարակ են:

----- Ուրեմն, եղբայրներս և քույրերս շա՞տ զբաղված էին:

----- Այո, բայց ես մի անգամ էլ կգամ նրանց ետևից: Գուցե մյուս անգամ ինձ համար ժամանակ գտնեն:
Ստացվեց այնպես, որ շատ տաղանդներ ունեցող երեխաները չկարողացան հանդիպել թագավորի հետ, բայց աղջնակը, որ միայն մեկ պարգև ուներ՝ իր ազատ ժամանակը և զրուցելու ցանկությունը, դարձավ թագավորի աղջիկը:
Աստծուն հաճելի լինելու համար կարիք չունես նկարիչ կամ բանաստեղծ լինելու: Հիշեք, Աստված մարդու նման չի նայում: Մարդը նայում է արտաքինին, իսկ Աստված՝ սրտին: (Ա Թագավորաց 16:7)

Մաքս Լուկադու

Թարգմանված է անգլերենից

Փոքրիկ աղջկա աղոթքը

2010-08-05T11:28:00.004+05:00

Մի գիշեր ես շատ տանջվեցի՝ օգնելով ծննդաբերական բաժանմունքում գտնվող մի կնոջ: Չնայած մեր բոլոր ջանքերին նա մահացավ՝ թողնելով վաղաժամ ծնված մանկիկին և երկու տարեկան դստերը, որն անընդհատ լաց էր լինում:
ՄԵզ համար շատ դժվար էր պահպանել փոքրիկի կյանքը, քանի որ չունեինք ակվարիում (չունեինք էլեկտրականություն այն աշխատեցնելու համար) և կերակրելու հարմարանքներ:
Թեև ապրում էինք հասարակածի վրա, գիշերները հաճախ ցուրտ էին միջանցուկ քամիների պատճառով: Մի ուսանող մանկաբարձուհի գնաց բերելու մի արկղիկ, որն օգտագործում էինք այդպիսի մանկիկների համար և հնդավոր բամբակ, որի մեջ պետք է փաթաթեինք փոքրիկին: Մեկ ուրիշը գնաց կրակ վառելու և լցնելու ռետինե ջեռակը: Քիչ անց նա վերադարձավ և հուսահատությամբ ասաց, որ ջուրը լցնելիս ջեռակը պայթել է: Արևադարձային կլիմայի պայմաններում ռետինը հեշտությամբ է փչանում:
---- Իսկ դա մեր վերջին ջեռակն էր, ---- բացականչեց նա:
---- Շատ լավ,--- ասացի ես,---- որքան հնարավոր է մանկիկին կրակին մոտ պահեք, քնեք դռան և մանկիկի մեջտեղում՝ նրան միջանցուկ քամուց պաշտպանելու համար: Ձեզանից պահանջվում է փոքրիկին տաք պահել:
Հաջորդ օրը կեսօրին, իմ սովորության համաձայն գնացի աղոթելու որբանոցի երեխաների հետ: Երեխաներին առաջարկեցի աղոթքի տարբեր թեմաներ և պատմեցի մանկիկի մասին: Ասացի, թե ինչքան դժվար է նրան տաք պահել և պատմեցի ջեռակի մասին: Փոքրիկը հեշտությամբ կարող է մահանալ, եթե մրսի: Պատմեցի նաև նրա երկու տարեկան քույրիկի մասին, որը լաց էր լինում, որովհետև մայրը մահացել էր: Աղոթքի ժամանակ մի տասնամյա աղջնակ՝ Հռութը, աղոթեց աֆրիկացի երեխաներին հատուկ պարզությամբ. «Խնդրում եմ, Տեր, ուղարկիր մեզ մի ջեռակ: Վաղը ուշ կլինի, որովհետև փոքրիկը կարող է մահանալ: Ուրեմն ուղարկիր հենց այսօր»: Մինչ ես ներքուստ հառաչում էի՝ լսելով այս համարձակ աղոթքը, նա վերջում ավելացրեց. «Խնդրում եմ, Տեր, կուղարկե՞ս նաև մի տիկնիկ փոքրիկ աղջկա համար, որ նա իմանա, որ Դու իրոք սիրում ես իրեն»:
Ինչպես հաճախ է պատահում երեխաների աղոթքներից հետո, ես հանկարծակիի էի եկել: Կարո՞ղ էի անկեղծորեն ասել «ամեն»: Ես պարզապես չէի հավատում, որ Աստված կարող է այդ անել: Այո, ես գիտեի, որ Աստված կարող է ամեն ինչ անել: Այդպես է ասում Աստվածաշունչը: Բայց մի՞թե սահմանափակումներ չկան: Միակ միջոցը, որով Աստված կարող է պատասխանել այս առանձնահատուկ աղոթքին, կլինի այն, եթե ինձ ծանրոց ուղարկեն իմ հայրենիքից: Չորս տարի էր, որ Աֆրիկայում էի և երբեք, երբեք ծանրոց չէի ստացել տանից: Եթե նույնիսկ մեկը ինձ ծանրոց ուղարկեր, մի՞թե ջեռակ կդներ: Չէ՞ որ ես հասարակածում էի ապրում:
Կեսօրից հետո, երբ ես դասավանդում էի բուժքույրական դպրոցում, ինձ հայտնեցին, որ իմ տան դիմաց մի մեքենա է կանգնած: Մինչև տուն հասա, մեքենան արդեն գնացել էր, բայց պատշգամբում դրված էր մի մեծ ծանրոց: Արցունքները ողողեցին աչքերս: Ես մենակ չէի կարող բացել ծանրոցը, ուստի կանչել տվեցի որբանոցի երեխաներին: Միասին հանեցինք թելերը՝ խնամքով քանդելով ամեն հանգույց: Հուզմունքը գնալով աճում էր: 30-40 զույգ աչքեր ուղղված էին ստվարաթղթե տուփին:
Նախ հանեցի գունավոր, գործած ժակետներ: Բոլորի աչքերը փայլեցին, երբ ես հանեցի դրանք: Կային գործած վիրակապեր բորոտությամբ վարակված հիվանդների համար, և երեխաները մի քիչ ձանձրույթով էին նայում: Հետո գտանք չամիչով և քիշմիշով լեցուն մի տուփ: Հետո, երբ նորից ձեռքս մտցրեցի տուփի մեջ, զգացի, որ … մի՞թե հնարավոր է… այո, բոլորովին նոր, ռետինե ջեռակ: Ես լաց եղա. ես չէի խնդրել Աստծուն ուղարկել այն, նույնիսկ չէի հավատացել, որ Նա կարող է այդ անել:
Հռութը երեխաների առաջին շարքում էր: Նա առաջ վազեց՝ բացականչելով.«Եթե Աստված ուղարկել է ջեռակը, պետք է, որ տիկնիկն էլ ուղարկած լինի»: Տակնուվրա անելով տուփը՝ նա հանեց գեղեցիկ զգեստներով մի փոքրիկ տիկնիկ: Նրա աչքերը փայլում էին. նա երբեք չէր կասկածել: Նայելով ինձ՝ նա ասաց.
----Կարո՞ղ եմ գալ քեզ հետ և տալ այս տիկնիկը այդ փոքրիկ աղջկան,որ նա իմանա, որ Հիսուսն իրոք շատ է սիրում իրեն:
Ծանրոցը ուղարկվել էր 5 ամիս առաջ: Այն փաթեթավորել էին կիրակնօրյա դպրոցի իմ նախկին աշակերտները, որոնց առաջնորդը լսել և հնազանդվել էր Աստծո պատվերին՝ հասարակած ուղարկել մի ջեռակ: Եվ աղջիկներից մեկը տիկնիկ էր դրել որևէ աֆրիկացի երեխայի համար… հինգ ամիս առաջ, որպես պատասխան փոքրիկ աղջկա հավատքով լեցուն աղոթքին, ով խնդրում էր ուղարկել դրանք ՙհենց այսօր՚:

«Անոնք դեռ չկանչած՝ պատասխան պիտի տամ, մինչ կը խօսին՝ պիտի լսեմ» (Ես.65:24):

Թարգմանված է անգլերենից