«Լավ բան
չենք անում, այսօր ավետյաց օր է, ու մենք լուռ ենք մնում... » (4 Թագ.
7:9):
Չորս բորոտները, որոնք առաջինը հայտնաբերեցին, որ ասորական զորքերը փախել էին՝ թողնելով իրենց ողջ ունեցվածքը, սկզբում վայելեցին իրենց գտած գանձերն ու կերակուրը: Հետո հասկացան, որ լավ բան չէ բարի լուրը ուրիշներին չհայտնելը: Գնացին, տարածեցին բարի լուրը՝ ասորական բանակը չկա, իսկ նրանց բոլոր գանձերը Սամարիայում են: Նրանք հասկացան, որ մեղք է կշտանալը և սովածներին առատ կերակուրի մասին չհայտնելը: Եղիսեի արած մարգարեությունն իրականացավ, որ չորս բորոտներն առաջին վկաներն էին: Եթե նրանք լռեին, շատ մարդիկ սովից կմեռնեին, և իրենք մեղավոր կլինեին:
Կա լռություն,
որը մեղք է: Երբ բարի լուրը գիտես ու լռում ես,
երբ գիտես, թե որտեղ է հոգևոր կերակուրը և սովածներին չես ասում, երբ գիտես, որ Փրկիչը Հիսուսն
է, բայց կորսվածներին չես պատմում, մեղք ես գործում: Ինչպիսի ավետարանչություն կլիներ,
եթե բոլոր քրիստոնյաներն ասեին. ՙԼավ
բան
չենք
անում,
այսօր
ավետյաց օր
է,
ու
մենք
լուռ
ենք
մնում՚:
Իմ օրագրից, Սեպտեմբերի 29, 2013 թ.
