Իմ մասին մտածող կա

«Սակայն Տերը մտածում է իմ մասին» (Սաղմոս 40:17):

Ահա մի համար, որի մասին կարող էի ասել՝ չափազանց զարմանալի ու հրաշալի է իրական լինելու համար: Մտքիս մեջ չի տեղավորվում, որ ինձ պես աննշան մեկը Ամենակարողի, տիեզերքի Արարչի ու  թագավորաց Թագավորի մտքի մեջ է:  Զարմանալի է, բայց իրական:  Սաղմոսերգուն ասում է. «Ես աղքատ ու կարիքավոր եմ, սակայն Տերը մտածում է իմ մասին»:  «Սակայն» -ից առաջ ինչ նախադասություն էլ դնեմ,  «սակայն»-ից հետո մխիթարող միտք կա՝ Տերը մտածում է իմ մասին: Ես տկար ու անզոր եմ, սակայն Տերը մտածում է իմ մասին, ես ենթակա եմ փորձությունների, սակայն Տերը մտածում է իմ մասին, հաճախ ընկնում եմ թշնամու ծուղակի մեջ,  սակայն Տերը մտածում է իմ մասին, հաճախ սուզվում եմ տխրության մեջ, սակայն Տերը մտածում է իմ մասին, երբեմն կորցնում եմ խաղաղությունս, սակայն Տերը մտածում է իմ մասին, հաճախ մտահոգություններս շատանում են իմ մեջ, սակայն Տերը մտածում է իմ մասին, հաճախ մտածում եմ, որ ոչ ոք չի մտածում իմ մասին, սակայն Տերը մտածում է իմ մասին:

Այն միտքը, որ Տերը մտածում է իմ մասին, ուրիշ մտքերի համար տեղ չի թողնում. տխուր մտքերի, միայնության զգացման,  տագնապի, մտահոգության համար տեղ չի թողնում: Կարո՞ղ եմ մտածել այն մասին, որ Տերը մտածում է իմ մասին և չուրախանալ,  կարո՞ղ եմ մտածել, որ Նրա մտքի մեջ եմ, ու մտքիս մեջ տագնապներ լինեն, կարո՞ղ եմ հավատալ, որ Տերը մտածում է իմ մասին ու չհավատալ, որ իմ կյանքում ամեն բան Նրա իմաստուն ծրագրով է ու իմ բարիքի համար: Այս բոլոր հարցերի պատասխանն է «ոչ»:  Ուրեմն խնդիրներիս, հոգսերիս, նեղություններիս մասին մտածելու փոխարեն մտածեմ իմ մասին մտածողի մասին:

«Նրա մասին իմ խորհրդածությունները քաղցր են լինելու, ես Տիրոջով եմ ուրախանալու» (Սաղմոս 104:34):

Այո, ով Հայր

«Այո, ով Հայր, որովհետև Քեզ այդպես հաճելի եղավ»  (Մատթ. 11:26):

Հիսուսի այս խոսքերը ասում է նաև Աստծո ամեն զավակ, ով խոնարհվում է Աստծո գերիշխանության առջև, ունի Աստծո վախը, հնազանդվում է Աստծո ամեն խոսքին, գոհությամբ ընդունում աղոթքի ամեն բացասական պատասխան, հարցեր չի տալիս Տիրոջ գործերի վերաբերյալ, եթե նույնիսկ  դրանք չի հասկանում, պատրաստ է թողնել իր փափագները, սրտանց ասում է. «Ոչ թե իմ, այլ Քո կամքը լինի»:

Ուզում եմ միշտ ասել. «Այո, ով Հայր, », երբ Նա ոչ է ասում իմ փափագներին, իմ աղոթքներին, իմ ծրագրերին, իմ պատկերացումներին: Երբ անցյալում կատարված շատ բաներ չեմ հասկանում, ոչինչ չգիտեմ ապագայում ինձ համար Նրա ծրագրերի մասին, ներկայում շատ բաներ վշտացնում են ինձ, Նրա զորության և ողորմության հանդեպ հավատքս ինձ մղում են ասելու. «Այո, ով Հայր, »: Որովհետև Նրան այդպես հաճելի եղավ:

Ուզում են Նրան և ինձ հաճելի բաները նույնը լինեն:

Բեհնամ եղբոր նամակը. «Սերն իր օգուտը չի փնտրում»

Աստված սեր է: Նա Իր օգուտը չի փնտրում:  Նա երբեք չի փնտրել ու չի  փնտրի Իր օգուտը: Նա այդ ապացուցեց Հիսուս Քրիստոսով հայտնությամբ և Իր սերը ցույց տվեց խաչի վրա անտանելի մահվամբ:

Սերն իրենը չի փնտրում, որովհետև սիրո ճշմարիտ հասկացության մեջ սիրողը ցածրանում է, որ սիրելին բարձրանա: Սիրողը մահանում է, որ սիրելին ապրի: Ինչ հրաշալի հասկացավ այդ Հովհաննես Մկրտիչը,  երբ ասաց. «Ես պետք է օրեցօր փոքրանամ, որ նա մեծանա»:

Աստծո Խոսքը զգուշացնում է, որ վերջին ժամանակներում շատերի սերը պիտի սառչի: Դա ամենավտանգավոր վիճակներից մեկն է, ու եթե դա պատահի, թեև զգացվում է, որ դրա  չարագուշակ ստվերը տարածվում է, այն  կվերածվի երկրային կազմակերպության, որը բարենպաստ է սատանայի համար, ուստի դառնում է մի չեզոք էակ, որը հագել է  աշխարհի անտեսանելի տարազը:  Եկեղեցին այլևս տարօրինակ չի համարի անհավատների արժեքները, ավելի շուտ փոխզիջման կգնա քան կհակառակվի:

Երբ ես մտածում եմ հավատքիս անցած տարիների մասին և վերանայում իմ անձնական կյանքում և հավատացյալների հետ հարաբերություններում սիրո որակը, հաստատապես կարող եմ վկայել, որ սերը պակասել է:

Երբեք չեմ մոռանում, թե ինչը իմ մեջ ծարավ առաջացրեց այս հավատքը ճանաչելու հանդեպ և դրա մասին մտածելու մղեց:  Դա սերն էր, որ ես ստացա և տեսա այդ ժամանակաշրջանի հավատացյալների կյանքում:  Երանի ունենայինք մեր կյանքի ամենակարևոր բաղադրիչի՝ սիրո վիճակագրական աղյուսակ:  Դա մեզ համար ողբալի կլիներ ու կասեինք. «Տեր, այս ինչ պատուհաս է եկել եկեղեցու և մեզանից յուրաքանչյուրի վրա»:

Որևէ տղամարդ կամ կին երբեք չի դավաճանում իր սերը: Որևէ տղամարդ կամ կին չի կարող միաժամանակ երկու հոգու սիրել: Դա մեծ սուտ է համեմատած ճշմարիտ սիրո հետ, որովհետև փնտրել է իր օգուտը:

Անձամբ ես այդ եզակի բաղադրիչի՝ սիրո մասին խոսել եմ անդադար, ինչպես նաև միլիոնավոր սպասավորներ ու հավատացյալներ այս երկու հազարամյակների ընթացքում, բայց զարմանալի է, որ հենց այդ նույնը բանը  խիստ նվազում է եկեղեցում օրեցօր, նվազում է աստվածաշնչային հատկությունը այն  սիրո, որը դրվել է մեր սրտերում Հիսուս Քրիստոսի հանդեպ հավատքի և Սուրբ Հոգու գործի միջոցով:

Այստեղ՝ բանտում, բանտարկյալների մեծ մասը շատ  թմրադեղերից կախվածության մեջ են, հատկապես բյուրեղյա մեթամֆետամինից: Ես նկատել եմ, որ այդ թմրադեղը այնպիսի վիճակ է առաջացնում, որը կոչվում է պատրանք: Այդ վիճակում մարդիկ անիրականն ընդունում են իրականի տեղ: Ինչ-որ տեղ բանտարկյալների մեջ կատարվող մարդասպանությունները բյուրեղյա մեթամֆետամինի չարաշահման արդյունք են: Դժբախտաբար, թվում է, որ եկեղեցին  սիրո վերաբերյալ պատրանքի մեջ է, և այս անգիտության մեջ ավելի ու ավելի է հեռանում Հիսուսի սիրո ճշմարտությունից:

Վերջին ժամանակների նշաններից մեկը, որի մասին գրված է 2 Տիմ.3:5 համարում, սա է՝ «Աստվածապաշտության կերպարանքն ունեն, բայց դրա զորությունն ուրացել են»:  Տեսնում ենք, որ եկեղեցին էլ բացառություն չէ, հատկապես երկնային սիրո ոլորտում. այն մշտապես խոցելի վիճակում է: Երեմիա 2:2 համարում Աստված ասում է Իր ժողովրդին. «Հիշեցի քեզ համար քո երիտասարդության քաղցրությունը,  քո հարսնության սերը, քո իմ ետևից գալը անապատի մեջ այն չսերմված երկրում»:

Եթե նայենք եկեղեցու հիմնական միտումներին, կտեսնենք, որ եկեղեցու առաջին  շրջաններում սերն ավելի խորն  էր քան վերջին: Վաղ քրիստոնյաները իրենց հալածողների և նրանց ընտանիքների համար կարող էին աղոթել. «Հայր, այդ մեղքը մի համարիր նրանց»:  Նրանք պատրաստ էին իրենց կյանքը զոհաբերել իրենց սիրելիների համար: Նրանք ամեն բան անարժեք էին համարում որ ստանան երկնային սերը: Նրանք ողջ այրվեցին կրակի վրա, բայց երբեք չուրացան իրենց Տեր Աստծուն:

Նրանք մտան  այն երկիրը, որն արժանի չէր իրենց, բայց չուրացան Քրիստոսի սերը՝ հավատարիմ մնալով իրենց հավատքի սկզբունքներին: Անապատի միջով, անտանելի փորձությունների մեջ նրանց սերը ոչ միայն չնվազեց, այլև ավելի շատացավ: Աստծո գործելակերպն ու կամքը միշտ նրանց կյանքում ամեն բանից առաջնահերթ է եղել: Հիմա ի՞նչ պատահեց, որ  մեր գործելակերպը, հետաքրքրությունը, կամքը փոխարինել են Աստծո կամքին, ձևավորվել մեր հոգևոր ճաշակով: Փոխանակ փոխվենք ու ապրենք հոգևոր կյանքով, հոգևոր կյանքը փոխում ենք մեր կամքի համաձայն: Այդպե՞ս էր մեզ գրավել Հիսուսի սերը:

1 Հովհ.. 2:5 համարում ասվում է. «Բայց ով պահում է Նրա Խոսքը, իսկապես նրա մեջ կատարյալ է Աստծո սերը, ու սրանով ենք իմանում, որ Նրա մեջ ենք»:  Այս համարը լավ չափանիշ է հավատացյալի գնահատման համար: Եթե ուզում ենք վստահ լինել, որ Քրիստոսի մեջ ենք, պետք է ուշադրություն դարձնենք մեր մեջ Աստծո սիրո որակին, և որպեսզի վստահ լինենք մեր մեջ եղած այդ բաղադրիչի որակի վերաբերյալ, պետք է տեսնենք, թե ինչ եռանդով ենք հնազանդվում Աստծո Խոսքին անպայմանական ձևով:  Որքանո՞վ ենք պատրաստ վերցնելու լուծը, եթե նույնիսկ մեր սրտի փափագներին չի համապատասխանում, որքանո՞վ ենք ջանում մեր սրտի փափագներն ու կամքը համապատասխանեցնել Աստծո Խոսքին:

Կարող եմ ասել, որ Աստծո սերը իմ մեջ է միայն այն դեպքում, երբ հնազանդվում եմ Աստծո Խոսքի պատվիրաններին  հագնվելու, բարոյականության, վարքի, խոսքի վերաբերյալ, ընտանիքի և ամուսնության մեջ, և ընդհանրապես հավատացյալի համար սահմանված կենսակերպում, որովհետև այդ սիրո արդյունքում միայն կարող եմ կատարել Սուրբ Գրքում գրվածը, և դրանով վստահ լինել, որ Քրիստոսն իմ մեջ է:

Վերոհիշյալ համարը վերացնում է սիրո ողջ պատրանքը և օգնում է մեզ ճիշտ հասկանալ մեր կարգավիճակն ու Հիսուս Քրիստոսի հետ մեր հարաբերությունը:  Մեր մեծ  Տերն ասել է Լեռան քարոզում. «Եվ ինչու՞ եղբորդ աչքի միջի շյուղը տեսնում ես, բայց քո աչքի միջի գերանը չես նկատում: Կամ ինչպե՞ս կարող ես եղբորդ ասել. «Թող աչքիցդ շյուղը հանեմ»  և ահա քո աչքի մեջ գերան կա: Կեղծավոր, նախ քո աչքի միջի գերանը հանիր, և հետո հստակ կտեսնես՝ եղբորդ աչքից շյուղը հանելու համար»:

Եթե անկեղծ ենք, կընդունենք, որ սերը ծածկում է տկարություններն ու թերությունները: Ոչ թե այն իմաստով, որ անտեսում ենք դրանք, այլ բացահայտում է, որ տեսնենք: Մենք գիտենք, որ Քրիստոսի սերը չի դատապարտում տկարություն ունեցողներին, այլ հնարավորություն է տալիս նրանց, դրա համար վերոհիշյալ համարներից առաջ Նա ասում է. «Մի դատեք, որ չդատվեք» (Մատթ. 7:1): Տերունական աղոթքում կարդում ենք. «Ներիր մեր մեղքերը, ինչպես մենք ենք ներում մեր պարտապաններին»:  Աստված ասում է՝ եթե մենք Հիսուսի սիրո կարիքն ունենք մեր ներման համար, մենք էլ այդ հնարավորությունը պետք է տանք ուրիշներին: Եթե Նա բռնում է մեր ձեռքը, որ հավատքի ճանապարհի վայրիվերումներում չընկնենք, մենք էլ պետք է օգնենք տկարներին, սիրով ծածկենք մեր եղբայրների և քույրերի տկարությունները: Հակառակ դեպքում մեր սխալ դատողությունը  կկանգնեցնի նրանց աճը: Դա կպատահի, եթե Աստծո սերը չի բնակվում մեր մեջ:

Այն հավատացյալները, որոնք հոգնում են իրարից, համբերատար չեն իրար հանդեպ, չեն ներում, միմյանց մասին անարդար են խոսում, ուրիշներին հնարավորություն չեն տալիս, մարդիկ են, որոնք մոռացել են՝ եթե Տերը  նրանց չհանդուրժեր, հարյուրավոր անգամներ կկործանվեին: Աստծո սերն այնքան խորն է, որ չի ուզում ամբարիշտի մահը, այլ նրա դարձի գալն ու ապաշխարությունը:

Այսօր մենք տկարների հանդեպ համբերություն չունենք, ընկնողներին չենք հանդուրժում,  մոլորվածների համար լաց չենք լինում, եթե մեկը հեռանում  է եկեղեցուց, փակում ենք նրա գործը՝ ասելով. «Նա Հիսուսի սիրուն արժանի չէր»: Ի՞նչ է պատահել մեզ:

1 Հովհ. 2:6-ում ասվում է. «Նա, ով ասում է, թե Նրա մեջ է բնակվում, պետք է քայլի այնպես, ինչպես Նա էր քայլում»: 1 Հովհ. 2:9-10 համարներում գրված է. «Նա, ով ասում է, որ լույսի մեջ է և ատում է իր եղբորը,  նա դեռևս խավարի մեջ է: Նա ով սիրում է իր եղբորը, լույսի մեջ է բնակվում և նրա մեջ գայթակղության պատճառ չկա»: Ինչու՞ ենք ավելի քիչ մտածում այս օրերի փաստի մասին: Խնդրում եմ այն եղբայրներին և քույրերին, ովքեր Հիսուս Քրիստոսի մահվան և արյան շնորհիվ քաղցր հաղորդակցություն են ստացել Աստծո հետ, որ չփնտրեն իրենց օգուտը: Մի սպասեք, որ ուրիշները սկսեն, որովհետև եթե այդպես անեք, կկորցնեք ձեր առջև եղած հնարավորությունները՝ ժամանակ վատնելով: Սկսիր քեզանից: Թող մի նոր շարժում վերցնի հոգևոր անկարգությունն ու ծուլությունը, որը մինչև հիմա պատել  է մեզանից շատերին: Ինչքան էլ մութ լինի քո շուրջը, կարևոր է, որ դու շարունակես փայլել և քո սիրո լույսը առատաձեռնորեն նվիրել հավատացյալներին: Վստահ եղիր, որ ոչինչ չի կարող Աստծուն կանգնեցնել և Նա միշտ ունի մարդիկ, ովքեր իրենց օգուտը չեն փնտրում: Ինչու՞ դու չլինես նրանցից մեկը:

Բանտում նոր փորձառություններ ձեռք բերեցի սիրո վերաբերյալ, հասկացա, որ չեմ օգտվել Քրիստոսի սիրուց ու դատարկ եմ:  Այստեղ՝ բանտում, նույն  խցում ապրում եմ այնպիսի մարդկանց հետ, որոնց կյանքում ու բնավորության մեջ հազիվ կարելի է մի դրական բան տեսնել: Ո՛չ Աստված, ո՛չ հասարակության սովորական արժեքները տեղ չունեն նրանց կյանքերում ու մտքերում: Նրանք ոչ մի բանի մասին  չեն մտածում բացի բացասական արժեքներից, նողկալի գործերից, նոր բաներ են սովորում ոճրագործություններից ու պիղծ գրականությունից: Ես նայում եմ նրանց ու ինքս ինձ ասում. «Արդյո՞ք նրանք արժանի են որ  իրենց համար աղոթեն ու բարեխոսեն»: Անմիջապես հիշում եմ, որ Հիսուս Քրիստոսը զոհ է դարձել նաև նրանց մեղքերի համար: «Նա մեր մեղքերի քավությունն է. ու ոչ միայն  մեր, այլ նաև ամբողջ աշխարհի» (1 Հովհ. 2:2): 

Ես կոտրվում եմ սիրո այս մակարդակում: Հոգնել եմ ինքս ինձնից, որ այդպիսի սեր արտացոլել չեմ կարողանում ինձ շրջապատող խավարի հանդեպ:

Ես երբեք ոչ ոքի չեմ դատապարտում: Եթե այդ անեմ, ես ավելի արժանի եմ դատապարտության: Ես միայն զգուշացնում եմ. «Ով եկեղեցի, արթնացիր: Հիշիր քո հարսնության սերը, այն սերը, որ ազատ էր եսասիրությունից: Փայլիր այս մոլորակի վրա և մի թույլ տուր, որ Հիսուսի սերը դադարի փայլել քո միջից: Դու սկսիր: Թույլ մի տուր, որ չարության ծովերը քեզ ահաբեկեն: Դու կարող ես սիրո օվկիանոս դառնալ, եթե Հիսուսը բնակվի քո մեջ: Մի մոռացիր, ամեն բան հնարավոր է հավատացողի համար, որովհետև ամեն բան հնարավոր է Հիսուսի համար»:

Բեհնամ Իրանի

Հոկտեմբերի 17 2012

Քարաջի կենտրոնական բանտ

 Անգլերենից թարգմանեց Հռիփսիմե Մկրտչյանը

Բեհնամ եղբոր նամակը

Այս նամակը Բեհնամ եղբայրը գրել է բանտում անցած տարվա Սուրբ Ծննդից առաջ: Անգլերեն թարգմանությունը վերջերս գտա  ու որոշեցի հայերեն թարգմանել, որ Աստծո զավակները քաջալերվեն՝ տեսնելով որ մեծ նեղություններ կրող, բանտի ծանր պայմաններում  գտնվող   ու առողջությունը կորցրած մեր  եղբոր հավատքը չի տկարացել մեր Տիրոջ Շնորհքով:

Հ.Մ.

Անսահման գոհություն Տիրոջ սրբությանը, որ մեզ  պատասխանատու դարձրեց  և կարողություն տվեց ծառայելու Նրան:  Դա մեզ առավելություն տվեց շատ չնչին կերպով մասնակցելու  Գողգոթայի խաչի  վրա  կրած Իր չարչարանքներին: 

Չնայած բանտի ճնշմանն ու դժվարություններին՝  երջանիկ եմ ձեզ հետ  բաժնեկցելու  աղբյուրի նմանվող իմ քրիստոնեական ուրախությունը գալիք Սուրբ Ծննդյան օրերում:  Եվ գիտեմ, որ դուք՝ սուրբերդ և Աստծո հոգևոր զավակներդ, ծանոթ եք այդ ուրախությանը: Որպես Աստծո ծառայող՝ ես ինձ թույլ եմ տալիս ձեզ պատվիրելու երջանիկ լինել:  Իմացեք, որ երկրի վրա ունեցած մեր ողջ երջանկությունը  երկնքում մեզ համար պահված մեծ ուրախության երախայրին է:

Ոհ, սիրելիներս, դուք մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսի ցավերի պտուղն եք, դուք ծնվել եք Նրանից: Ես ձեզ կոչ եմ անում սիրել իրար այն սիրով, որը Տեր Հիսուսն է դրել մեր սրտերում:

Այս ճգնաժամային օրերին մի թույլ տվեք, որ սատանան ազդի  Աստծո և հավատացյալների հետ ունեցած ձեր հարաբերություններին: Հիշեք, որ Աստծո Խոսքի համաձայն մենք մի Հայր ունենք, ուրեմն գնահատեք իրար որպես իսկական ընտանիքի:

Հիմա, որ ձեզանից հեռու եմ,  երբ մտածում եմ ձեզանից յուրաքանչյուրի մասին, նկատում եմ, թե ինչ առատ սեր կա իմ սրտում բոլորիդ հանդեպ:

Եղբայրներս, քույրերս, ես բոլորիդ սիրում եմ: Քրիստոսն  է ինձ ձեզ տվել Գողգոթայում: Եթե ես դատապարտված լինեի ճաղերի հետևում անցկացնել շատ երկար տարիներ ձեզանից մեկի փրկության համար, ոչ մի տրտունջ չէր հնչի:

Դուք այնքան թանկագին եք, որ Աստված Ինքը մահվան գնաց ձեզ համար խաչի վրա: Մի՞թե ես կամ մյուս սպասավորները չեն կարող բանտարկություն կրել ձեզ համար:

Երանի դուք իրար սիրեք գոնե այնքան, ինչքան ես եմ ձեզ սիրում:

Վաղ թե ուշ մեր երկնային բնակությունը կավարտվի և մենք կթողնենք այս աշխարհը իր հրապուրանքներով:  Խնդրում եմ, թույլ մի տվեք, որ որևէ երկրային հրապուրանք ձեզ հեռացնի քաղցր քրիստոնեական հարաբերություններից:

Ինչպես Քրիստոսի առաքյալները վերցրին հացը և բաժանեցին մարդկանց, այնպես էլ սպասավորները պետք է ստանան հոգևոր կերակուրը և բաժանեն Աստծո ժողովրդին:

Սամարուհու պատմության մեջ, Հովհաննեսի ավետարանի չորրորդ գլխում, սպասավորների համար մեծ գաղտնիք կա թաքնված: Երբ Քրիստոսը հանդիպեց սամարուհուն, նա հայտնություն ստացավ Նրա իսկական ինքնության մասին:  Աստվածաշունչն ասում է. «Կինը իր կուժը թողեց, գնաց քաղաք…»: Նա գնաց վկայելու, պատմելու Հիսուս Քրիստոսի հայտնությունը և թե ինչ արեց Նա իր համար: Այդ կուժը կարող է խորհրդանշել աշխարհի խոչընդոտները  և սպասավորների անձնական  խնդիրները, ինչպիսիք են զբաղմունքը, ֆինանսական խնդիրները, անձնական փոխադրամիջոցների ու հարմարությունների պակասությունը և իրենց ընտանիքների ամենօրյա կարիքները:  Խնդիրն ավելի կծանրանա, եթե ավելացնենք սոցիալական ու իրավական հարցերը որպես խոչընդոտ  Աստծուն ծառայելու:  

Սամարուհին մինչև հայտնություն ստանալը խորապես ներգրավված էր աշխարհի խնդիրների մեջ: Երբ Հիսուսը խոսեց կենդանի ջրի մասին, նա ասաց. «Տեր, տուր ինձ այդ  ջուրը, որ չծարավեմ ու չգամ այստեղ ջուր հանելու»: Բայց երբ Հիսուսն ասաց, որ կարող է իրեն կենդանի ջուրը տալ ասաց. «Ինչպե՞ս…  դու ջուր քաշելու համար ոչ մի բան չունես»:

Նա կարող էր վստահել միայն իր տեսածին, բայց Եբրայեցիս թղթում գրված է. «Հավատքը հուսացած բաների հաստատությունն է, չերևացող բաների ապացույցը»:  Հակառակ դեպքում  հավատքը իմաստ չունի:  Հավատքը զորությանը հավատալն է: Այդ զորությունը պոտենցիալ է, դեռևս չստացած, բայց անպայման կիրականանա իր ժամանակին: Հավատքը նայում է հոգևոր աչքերով:  Հավատքը հուսացած բաների հաստատությունն է, ու չերևացող բաների ապացույցը, որովհետև Աստված է ասել:

Հաճախ մենք՝             քրիստոնյաներս, հատկապես սպասավորները, վարվում ենք սամարուհու նման:  Մեր հավատքը հիմնված է մեր շուրջը գտնվող տեսանելի բաների վրա: Նա միայն տեսնում էր ջրհորը և ջուրը, հետևաբար չասաց. «Որտեղի՞ց ջուր կբերես», այլ «Ջուր քաշելու համար ոչինչ չունես, և ջրհորը խորն է»: Նա չէր հավատում ջրհորի մոտ կանգնածի կարողություններին:  Վերոհիշյալ հարցը բավականաչափ գիտություն չունենալու արդյունք էր: Իսկ ի՞նչ կասենք մեր մասին: Հաճախ, երբ խոսում ենք ծառայության մասին, ասում ենք. «Մեր խնդիրների ջրհորը շատ խորն է, երբ չկա աջակցություն, երբ քաշելու համար ոչինչ չունենք, ինչպե՞ս կարող ենք ծառայել»: Անկեղծ ասած, սա սամարուհու մտածելակերպ է: Մենք բոլորս տկարություններ ունենք, քիչ թե շատ: Ջրհորի խորությունը և հարմարությունների բացակայությունը  կանգնեցնում են մեզ և երկյուղ ներշնչում ապագայի հանդեպ: Գաղտնի վախ է համակում մեզ: Ապագայի վերաբերյալ ապահով չենք զգում, հետևաբար փորձում ենք ուժեղացնել մեր անվտանգությունը: Մենք սկսում ենք միջամտել Աստծո գործերին, և հենց այդտեղ էլ ձախողվում ենք մեր հոգևոր կյանքում կամ ծառայության մեջ: Որովհետև աստվածային մտքերը փոխարինվում են մարդկային մտքերով, և դա խանգարում  է Աստծուն գործել:  Հուսով եմ, նախորդ նախադասությունը չենք անտեսի անպատասխանատու կերպով:

Եղել են ժամանակներ, երբ ես փորձվել եմ, ու իմ ծառայության ընթացքում Աստծո սպասավոր լինելով  ավելի շատ ուշադրություն եմ դարձրել իմ ապագային, ու այս համարները կարմիր լույսի նման կանգնեցրել են ինձ, թեև երբեմն տուգանվել եմ կարմիր լույսով անցնելու պատճառով: »Ուրեմն հոգ մի արեք, ասելով՝ ի՞նչ պիտի ուտենք, կամ ի՞նչ պիտի խմենք, կամ ի՞նչ պիտի հագնենք: Քանի որ հեթանոսներն են այդ ամենը խնդրում, իսկ ձեր երկնավոր Հայրը գիտի, որ այդ բոլոր բաները ձեզ պետք են: Բայց դուք նախ խնդրեցեք Աստծո թագավորությունը և Նրա արդարությունը, և այս բոլոր բաները պիտի ավելացվեն ձեզ: Ուրեմն վաղվա մասին հոգ մի արեք, որովհետև վաղվա օրը ինքն իր մասին կհոգա: Օրվա համար իր նեղությունն էլ հերիք է»: (Մատթ. 6:31-34)

Այս օրերում, որոնք իրոք չար են, ես ձեզ քաջալերում եմ արթուն մնալ: Մի վախեցեք ներկա տնտեսական ճգնաժամից, որը գրավել է աշխարհի մեծ մասը, հատկապես Իրանը: Աճող գները դժվարացրել են ապրելակերպը: Հիմա երբ գրում եմ, արտարժույթի գինը կրկնապատկվել է. հարյուր տոկոսանոց աճ, որը  կտրուկ կբարձրացնի ապրանքների գները, ներառյալ ներկրված ապրանքների: Իսկապես, մեր օրերում մենք կախված ենք օտարերկրյա ապրանքներից, և դրանք գնելը պահանջում է ավելի շատ եկամուտ, իսկ ավելի շատ եկամուտը՝ ավելի շատ աշխատանք:

Դա մտահոգություններ կբերի հավատացյալներին, և սպասավորներին կգցի սարսափելի ծուղակի մեջ: Դուք՝ սպասավորներդ, նոր պատճառաբանություններ կգտնեք նվազեցնելու ձեր ծառայության արդյունավետությունը և կրճատելու ծառայությանը տրամադրված ժամանակը, և աշխարհիկ գործերում ավելի շատ սուզվելով՝ կհասնեք այն վիճակին, երբ  չափազանց ուշ է:

Դուք կհասկանաք, որ ամիսներով Աստծուց այցելություն չեք ստացել, աղոթելը դժվարացել է, ձեր պատգամները ազդեցություն չունեն ունկնդիրների վրա, որովհետև դրանք ծնունդ են առել ձեր պերճախոսության հմտություններից, ոչ թե աստվածային հայտնությունից: Այլևս չեք կարողանա եկեղեցում եղած խնդիրները լուծել երկնային իմաստությամբ և կզարմանաք, թե ինչու հավատացյալները ձեզ չեն լսում:  Դուք կմոռանաք,  որ հոգևոր գործերը բացահայտվում են երկնային իմաստությամբ, որը ձեռք է բերվում Աստծուց այցելությամբ ու Նրանից նոր պատգամներ ստանալով:

Ես վստահեցնում եմ ձեզ Աստծո Խոսքի բացարձակ վկայությամբ, որ Աստված կօրհնի ձեր եկամուտը, եթե հավատարիմ մնաք և չնվազեցնեք ձեր հոգևոր կյանքի որակը, ինչպես նա օրհնեց այրի կնոջ յուղն ու ալյուրը և փրկեց նրան սովից:

Մի վախեցեք սովից: Եթե վախը ձեզ համակի, կփորձվեք փախչելու Եգիպտոս, ինչպես Աբրահամը Խառանի սովի ժամանակ: Ուրեմն սովորեք փրկության պատմության մարդկանցից, հետևեք այն տղամարդկանց ու կանանց օրինակին, ովքեր ամեն իրավիճակում հավատացին Աստծո խոստումներին և ժառանգեցին Աստծո խոստումները:

Ոհ, եղբայրներս և քույրերս, և Իրանի եկեղեցում սփռված սպասավորներ, արցունք եմ թափում ձեզ համար: Սրբում եմ, որ չնկատեն: Դրանք ձեր հանդեպ իմ սիրո ցավից են: Հիմա ինչքան լավ եմ հասկանում Պողոս առաքյալին, ով ասեց եկեղեցուն. <Խրատեցի ձեզ արցունքով>:

Ուշադրություն դարձրեք, թե ինչ է ասում Աստված Մատթ. 6:26 համարում. «Նայեցեք երկնքի թռչուններին, որոնք ոչ ցանում են, ոչ հնձում, ոչ էլ ամբարների մեջ հավաքում, բայց ձեր երկնավոր Հայրը կերակրում է նրանց: Մի՞թե դուք դրանցից ավելի լավ չեք»:

Զորացրեք տկար ծնկները հավատքի ճանապարհում: Ջերմեռանդությամբ բարձրացրեք ձեռքերը, որ չընկնեն, որպեսզի Աստծո ներկայությունը լցնի տագնապահար սրտերը և խաղաղեցնի, ինչպես մեր Տեր Հիսուսը խաղաղեցրեց փոթորիկը մեկ հրամանով:  

Լսել եմ, որ Իրանի եկեղեցու որոշ սպասավորներ ու անդամներ գաղթել են օտար երկրներ: Ժամանակը ցույց կտա՝ ճիշտ էր այս շարժումը թե ոչ, բայց մենք պետք է իմանանք, որ նրանց քայլը այս պահին լավագույն  ընտրությունն էր, և մենք պետք է հարգենք նրանց որոշումը:

Գուցե մի օր, մենք, որ հիմա Իրանում ենք, կգաղթենք և նրանք կվերադառնան: Կարևորն այն է, որ չլքենք Աստծո թագավորությունը, մոլորակի որ մասում էլ լինենք: Հավատացյալները պետք է լիովին համագործակցեն սպասավորների հետ և օգնեն նրանց ճնշման և դժվարությունների ժամանակ: Նրանց հնարավոր սխալները  տարեք քրիստոնեաական սիրով և մի  բարձրաձայնեք դրանք: Հարգեք այն   օծությունը, որ Աստված տվել է նրանց, և իմացեք, որ անհարգալից վերաբերմունքը նրանց ծառայության և օծության հանդեպ, անհարգալից է Սուրբ Հոգու հանդեպ: Նորից շնորհավորում եմ բոլոր սուրբերին Սուրբ Ծննդյան և գալիք՝ 2012 թվականի առթիվ:

Բեհնամ Իրանի

 

 Անգլերենից թարգմանեց Հռիփսիմե Մկրտչյանը