Իմ վերջին ավետարանական թերթիկը

Ամեն կիրակի, կեսօրից հետո իրենց եկեղեցում տեղի ունեցող պաշտամունքից հետո հովիվը և իր տասնմեկամյա որդին  շրջում են իրենց քաղաքում  և բաժանում ավետարանական թերթիկներ: Այդ կիրակի կեսօրից հետո, երբ եկավ ժամանակը փողոցներում թերթիկներ բաժանելու, դրսում շատ ցուրտ էր և տեղատարափ անձրև էր գալիս: Որդին հագավ իր ամենատաք հագուստները և ասաց.

--- Հայրիկ, ես պատրաստ  եմ:

Նրա հովիվ հայրը հարցրեց.

--- Ինչի՞ն ես պատրաստ:

--- Հայրիկ, ժամանակն է  վերցնելու ավետարանական թերթիկները  և  դուրս գալու:

Հայրը պատասխանեց.

--- Որդի’ս, դրսում շատ ցուրտ է և անձրև է գալիս:

Որդին զարմացած նայեց հորը և հարցրեց.

--- Բայց, հայրիկ, մի՞թե մարդիկ դժոխք չեն գնում, եթե նույնիսկ անձրև է գալիս:

   Հայրը պատասխանեց.

--- Որդիս, ես այս եղանակին դուրս չեմ գալիս:

   Տղան վհատված հարցրեց.

--- Հայրիկ, կարո՞ղ եմ ես գնալ, խնդրում եմ:

   Հայրը մի պահ վարանեց և ասաց.

--- Որդիս, դու կարող ես գնալ: Ահա թերթիկները: Զգույշ եղիր, տղաս:

--- Շնորհակալություն, հայրիկ:

Այդ ասելով՝ տղան դուրս եկավ անձրևի տակ:   Այս տասնմեկամյա տղան քայլում էր քաղաքի փողոցներով, գնում տնից տուն և ամեն մարդու, որ հանդիպում էր փողոցում,  ավետարանական թերթիկ էր  տալիս:

    Երկու ժամ անձրևի տակ քայլելուց հետո մինչև ոսկորները թրջված էր, իսկ իր մոտ մնացել  էր միայն մեկ  ավետարանական  թերթիկ: Նա կանգնեց փողոցի անկյունում՝ փնտրելով որևէ մեկին՝ ավետարանական թերթիկը տալու համար, բայց փողոցները լիովին ամայացել էին: Այդ ժամանակ նա շրջվեց դեպի առաջին պատահած տունը, մայթով քայլելով գնաց դեպի  դուռը և զանգը տվեց: Նա զանգը տվեց, բայց ոչ ոք չպատասխանեց: Նա նորից  ու նորից զանգը տվեց, բայց դարձյալ ոչ ոք չպատասխանեց: Նա սպասեց, բայց կրկին  պատասխան  չեղավ: Վերջապես այս տասնմեկամյա զինվորը շրջվեց գնալու համար, բայց ինչ-որ բան կանգնեցրեց նրան: Նորից գնաց դռան մոտ և սկսեց բռունցքով ուժեղ հարվածել դռանը: Նա սպասեց, ինչ-որ բան նրան պահում էր այդ մուտքի մոտ: Նա նորից զանգ տվեց, և այս անգամ դուռը կամացուկ բացվեց: Դռան մոտ կանգնած էր շատ տխուր դեմքով մի տարեց կին: Նա մեղմորեն հարցրեց.

--- Ի՞նչ կարող եմ անել քեզ համար, տղա’ս:

Փայլող աչքերով և մի այնպիսի ժպիտով, որը լուսավորեց ծեր կնոջ հոգին, փոքրիկ տղան ասաց.

--- Տատի’կ, ներեցեք ինձ, եթե անհանգստացրի ձեզ, պարզապես ուզում եմ ասել, որ Հիսուսը իսկապես ձեզ շատ է սիրում, և ես եկել եմ ձեզ տալու իմ վերջին ավետարանական թերթիկը, որը ձեզ ամեն բան կպատմի Հիսուսի և Իր  սիրո մասին:

Այդ ասելով՝ նա կնոջը տվեց իր վերջին թերթիկը և շրջվեց, գնաց: Երբ տղան հեռանում էր, կինը ձայն տվեց.

--- Շնորհակալ եմ, տղաս, Աստված օրհնի քեզ:

    Հաջորդ կիրակի առավոտյան եկեղեցում հովիվ հայրիկը կանգնել էր ամբիոնի մոտ, և երբ հավաքույթը սկսվում էր, հարցրեց.

--- Ինչ-որ մեկը վկայություն կամ ասելու բան ունի՞:

Եկեղեցու վերջին շարքում նստած մի տարեց կին դանդաղորեն ոտքի կանգնեց: Երբ նա  խոսում էր,  մի փառավոր լույս էր ճառագում նրա դեմքից: Նա ասաց.

--- Այս եկեղեցում ձեզանից ոչ ոք ինձ չի ճանաչում: Ես երբեք այստեղ չեմ եղել:  Գիտեք, մինչև անցած կիրակի ես քրիստոնյա չէի: Ամուսինս վերջերս մահացավ՝ թողնելով ինձ լիովին միայնակ այս աշխարհում: Անցած կիրակի շատ ցուրտ և անձրևոտ օր էր, իսկ իմ սրտում  է’լ ավելի ցուրտ և մռայլ էր: Ես հասել էի մի պահի, երբ ապրելու ո’չ հույս ունեի, ո’չ ցանկություն: Ուստի վերցրեցի մի պարան և մի աթոռ և աստիճաններով բարձրացա իմ տան ձեղնահարկը: Ես պարանի մի ծայրը ամրացրեցի տանիքի գերաններից մեկին, իսկ մյուսը՝ պարանոցիս շուրջը: Այդ աթոռին կանգնած ես այնքան միայնակ և վհատված էի: Ես պատրաստվում էի ցատկել, երբ ներքևից իմ դռան զանգի բարձր ձայնը ցնցեց ինձ: Ես մտածեցի. «Մի րոպե կսպասեմ, ով էլ որ լինի, կհեռանա»: Ես սպասեցի, սպասեցի, բայց զանգի ձայնը գնալով  ավելի բարձր ու համառ էր դառնում, իսկ զանգ տվողը սկսեց ուժեղ թակել դուռը: Նորից ինքս ինձ մտածեցի. «Ո՞վ կարող է  լինել: Ոչ ոք իմ դուռը չի թակում, ոչ էլ այցելում են ինձ»: Ես թուլացրեցի պարանը և ուղղվեցի դեպի դուռը, իսկ այդ ժամանակ զանգի ձայնը ավելի ու ավելի բարձր էր դառնում: Երբ դուռը բացեցի և նայեցի, հազիվ կարողացա հավատալ աչքերիս. դռան մոտ կանգնած էր մի պայծառ և հրեշտակային տղա, որի նմանը դեռ չէի տեսել իմ կյանքում: Նրա ժպիտը… ոհ, ես չեմ կարող նկարագրել այն: Իսկ նրա խոսքերը իմ վաղուց մեռած սրտի մեջ ապրելու փափագ դրեցին: Նա իր հրեշտակային ձայնով ասաց. «Տատիկ, ես եկել եմ պարզապես ասելու, որ Հիսուսը ձեզ շատ է սիրում»: Հետո ինձ տվեց այս ավետարանական թերթիկը, որ հիմա իմ ձեռքում է: Երբ այս փոքրիկ հրեշտակը հեռացավ ցրտի և անձրևի տակ, ես փակեցի դուռը և շատ դանդաղ կարդացի թերթիկում գրված ամեն բառը: Հետո գնացի ձեղնահարկ՝ բերելու իմ աթոռը և պարանը: Այլևս ես դրանց կարիքը չեմ ունենա: Այժմ ես Թագավորի երջանիկ զավակն եմ: Եվ քանի որ ավետարանական թերթիկի  ետևում գրված էր ձեր եկեղեցու հասցեն, ես եկա անձամբ շնորհակալություն  ասելու Աստծո փոքրիկ հրեշտակին, որը ճիշտ ժամանակին եկավ և դրանով իմ հոգին  ազատեց հավիտենական դժոխքից:

   Եկեղեցում ոչ մի չոր աչք չկար: Երբ Արքային ուղղված փառաբանության և մեծարանքի աղաղակը լցրեց ողջ դահլիճը, հովիվ հայրիկը ամբիոնից իջավ  դեպի առաջին շարքը, որտեղ նստած էր փոքրիկ հրեշտակը: Նա նրան գրկեց և սկսեց անզուսպ  հեկեկալ: Հավանաբար եկեղեցին ավելի փառավոր պահ չէր ունեցել: Եվ հավանաբար տիեզերքը չէր տեսել մի հոր, որ ավելի սիրով և պարծանքով լցված լիներ իր որդու հանդեպ, բացի Մեկից. այս Հայրը նույնպես թույլ տվեց Իր  Որդուն գնալ ցուրտ և մութ աշխարհ: Նա  Իր Որդուն դիմավորեց աննկարագրելի ուրախությամբ, և երբ ողջ երկինքը աղաղակում էր փառաբանություն և մեծարանք Արքային, Իր Հոր կողքին նստած էր Իր սիրելի Որդին՝ ամեն զորությունից և իշխանությունից բարձր գահի վրա:

Հեղինակն անհայտ է

 Անգլերենից թարգմանեց Հռիփսիմե Մկրտչյանը

Երուսաղեմի պարիսպների վերանորոգման պատմությունը նորոգեց իմ մեջ եռանդն ու փափագը Աստծո գործի համար

Նեեմիայի 3-րդ գլուխը Աստվածաշնչի այն գլուխներից է, որը սովորաբար կարդում ենք «թռչելով», բաց թողնելով, ձանձրանում ենք դժվար արտասանվող ու դժվար հիշվող անունների երկար շարան կարդալուց: Բայց այսօր այդպես չկարդացի, և ինձ ուրախացրեց այսօրվա ընթերցանությունը: Մեր Տերը սիրում է ցուցակներ գրել. Սուրբ Գրքում երկար ցուցակներով շատ անուններ կան: Դրանցից է Նեեմիայի 3-րդ գլուխը:  Դա քաջալերող է:  Նշանակում է, որ Տերը չի անտեսում ու չի մոռանում ոչ մեկին, անկարևոր ու աննշան չի համարում ոչ մեկի աշխատանքը: Տերը հոգ է տարել, որ բոլորի անունները, ովքեր մասնակցել են Աստծո գործին, մեկ առ մեկ գրվեն: Այս գլխում տեսնում ենք Երուսաղեմի պարսպի վերականգնման ընթացքը. կար կարգուկանոն, աշխատանքի բաժանում, եռանդ, միաբանություն, փափագ մասնակցելու Աստծո գործին:  Աշխատանքին մասնակցեցին տարբեր մասնագիտության ու կարգավիճակի մարդիկ՝ քահանաներ, ղևտացիներ, վաճառականներ, ոսկերիչներ, իշխաններ: 12-րդ համարում նշված է մի իշխան իր աղջիկների հետ:  Աշխատում էին մարդիկ տարբեր վայրերից,՝ ոչ միայն մայրաքաղաքի բնակիչները, այլև երիքովցիներ, թեկուացիներ և ուրիշներ: Այստեղ ամեն մարդ շարունակում էր ուրիշի գործը, ոչ ոք չէր մտածում, որ իր կարիքը չունեն, ոչ էլ մտածում էր, որ ինքն ուրիշների կարիքը չունի: Այս գլխում անընդհատ կարդում ենք այսպիսի խոսքեր՝ «նրանց կողքին վերակառուցում էին… նրանց մոտ նորոգեցին… նրանց մոտ նորոգեց… մյուս մասը նորոգեցին… նրանից հետո նորոգեց»:  Աշխատողները տարբեր էին, նպատակը մեկն էր՝ վերակառուցված տեսնել Աստծո քաղաքի պարիսպները: Նրանք ոչ թե ծրագրում էին, որոշում, երազում վերանորոգել,  այլ  աշխատում էին:

Աստծո ամեն զավակ պետք է մասնակցի Քրիստոսի Եկեղեցու վերականգնման գործին: Ոչ թե պետք է երազեմ, որ եկեղեցին լինի առաջին դարի եկեղեցու նման՝ առաքյալների ուսմունքին հետևող, այլ անեմ ինձ բաժին ընկած գործը, չմտածեմ, որ իմ կարիքը չունեն, քանի որ ես փոքր գործ եմ անում, ոչ էլ մտածեմ, որ կարող եմ գործել առանց Աստծո մյուս զավակների: Աստծո եկեղեցում ամեն մեկն անում է իր աշխատանքը՝ իր ստացած պարգևի համաձայն: Բոլորս տարբեր գործեր ենք անում, բայց մասնակցում ենք նույն գործին՝ Քրիստոսի Եկեղեցու շինությանը:

Վստահ լինեմ, որ Տերս նկատում է Իր փառքի համար արվող ամեն փոքր աշխատանք, Իր Թագավորության տարածման համար արված ամեն անկեղծ ջանք և անունների երկար ցուցակ ունի երկնքում, որտեղ գրանցում է ամեն աշխատողի անուն, ով գործում է Իր Եկեղեցու շինության համար: Ի՞նչ կգրի իմ մասին:

Անեմ ինձ բաժին հասած աշխատանքը ջանասիրությամբ, խոնարհությամբ, հավատքով, սրտանց, առանց հոգնելու ու ձանձրանալու:

                                                                                                                Նոյեմբերի 23, 2013